[Mój ulubiony handheld] Rozważania zgreda o Przełączniku
Praca zajęła trzecie miejsce w konkursie „Mój ulubiony handheld”. Autorem jest V Mnemonic.
No i stało się. Po cichu i niemal naturalnie w swojej oczywistości. Bez fanfar, fajerwerków i wielomiesięcznych dysput ze znajomymi oraz samym sobą. Czując na karku oddech zbliżającej się jesieni, postanowiłem kupić przełącznik, który przeniesie mnie do ciekawszych miejsc, gdy za oknem zrobi się zbyt szaro i ponuro, aby cieszyć się dostępną na wyciągnięcie ręki rzeczywistością. Konsola hybrydowa, co brzmi całkiem intrygująco. Switch zagościł w moim domu. Czy go lubię i to lubię najbardziej?
Używana konsola Nintendo Switch OLED dotarła do mnie w fabrycznym oraz kompletnym zestawie wraz z pudełkiem i w stanie niemal idealnym. Rozpakowałem i pomacałem. Lubię pomacać, tak już mam. Trochę delikatny sprzęt ze względu na spory wyświetlacz i odpinane kontrolery, ale bez przesady. Kolorowe Joy-Cony lekko podkopują powagę i autorytet urządzenia (do grania w przypadkowych miejscach muszę nabyć takie, które mniej się rzucają w oczy). Spojrzałem w lustro i powiedziałem sobie „to tylko konsola do grania, więc nie przejmuj się, że wygląda jak zabawka”. Podziałało. Wyświetlacz znakomity i tyle. Jest dobrze. Dźwięk akceptowalny. Parametry nie powalają, ale już od dawna się tym nie przejmuję. Granie ma dawać przyjemność, a techniczne wodotryski to tylko dopełnienie i nie zatuszują w grach kiepskiej mechaniki, infantylnej fabuły czy ogólnego przerostu formy nad treścią. Pierwsze wrażenie dobre.
Przygotowałem się do tego wiekopomnego dla mnie dnia, w którym ugoszczę w domu wielkie N. Gry już czekały na miejscu, a inne były w drodze. Z akcentem na wydania fizyczne, gdyż lubię mieć to za co zapłaciłem, a nie tylko korzystać czasowo z licencji na jakichś narzuconych przez korporacje warunkach. Pora wcisnąć przełącznik w Przełączniku. The Legend of Zelda: Breath of The Wild – kolor trawy wypala oczy, ale reszta robi dobre wrażenie i gra się fajnie. Coś na jesień/zimę, gdy będzie więcej czasu. Phoenix Wright: Ace Attorney Trilogy – wciąga niczym prawnicze bagno, a ja mam dodatkową radość, że posiadłem wydanie prosto z Kraju Kwitnącej Wiśni. Gram namiętnie w wolnym czasie w Mario Kart 8 Deluxe – wygląda na grę dla dzieci do lat 10, ale to fajna, dynamiczna i zabawna ścigałka. Jednym słowem: sztos. Ring Fit: Adventure – korci mnie, aby zepsuć i sprawdzić, co jest w tym ringu, gdyż z tym gadżetem gra faktycznie wymusza pracę mięśni. Idealne dla pana w średnim wieku, jak ja. Tetris 99 – w wydaniu battle royale, czyli „lol, hihihi, ale jaja, chyba kpisz”. Daje radę, wywołuje syndrom jeszcze jednej rozgrywki. A to tylko pięć gier. Dodam jeszcze wzmiankę o niedrogich polskich tytułach (wspieramy naszych) w dystrybucji elektronicznej, jak interpretacja River Raid w wersji na Amigę, czyli Bridge Strike (studio Project R3D ); świetny logiczno-zręcznościowy Cyber Protocol od studia RedDeerGames czy dowcipnie czerpiącego ze starych filmów sensacyjnych Beat Cop od Pixel Crow. W kolejce czekają też wydania fizyczne Dragon Quest Treasures, STRAY, czy Super Mario Party Jamboree na spotkania ze znajomymi. Zyskałem możliwość zapoznania się z tytułami ekskluzywnymi Nintendo, ogrywania wielu portów (głównie starszych tytułów) i sięgnięcia po świetne indyki. Jest w co grać.
Ogólnie jestem graczem PC-towym, choć używam konsol i miałem przyjemność obcować z wieloma modelami wszystkich ważniejszych producentów (tęsknię za tobą, Sega). Z konsol przenośnych najważniejsze było dla mnie Sony PSP. Sprzęt kupiony za krwawicę, mocarny na tamte czasy i ze znakomitą biblioteką gier. Noszenie w kieszeni urządzenia o takich możliwościach i to jeszcze z nowoczesnym czytnikiem optycznym do gier w formacie Universal Media Disc (UMD) było dla mnie czymś niesamowitym. PS Vita i 3DS nigdy nie miałem, więc to PSP na długie lata było dla mnie konsolą wyznaczającą standardy. Teraz pojawił się Switch. Ta konsola od razu zyskała moją sympatię, choć ma swoje wady.
W Switchu wszystko jest na zasadzie „coś za coś”. Cieszy mnie spory wyświetlacz wersji OLED, ale rozmiar powoduje, że jest to bardziej konsola do plecaka niż kieszeni. To nie GameBoy, czy tani Anbernic. Choć może to i lepiej, wzrok mi się psuje i większy ekran robi robotę. Konstrukcja nie jest tak zwarta, jak bym chciał. W zamian mam na starcie do dyspozycji dwa odłączane, bezprzewodowe kontrolery. Może nie są one idealne, ale są i spełniają swoje zadanie. Do tego jest to sprzęt, który stanowi jednocześnie konsolę stacjonarną, choć ustępującą możliwościami konkurencji. Dla niektórych to może być wadą, ale mi odpowiada fakt, że to jest po prostu sprzęt do grania, a nie do przeglądania internetu, oglądania filmów i miliona innych zastosowań. Podoba mi się ta „konsolowość” Switcha i fakt, że jak po niego sięgam, to tylko w celu dostarczenia sobie konkretnego rodzaju rozrywki. Za minus trzeba uznać ceny gier, ale jedną z inspiracji do zakupu była dla mnie polityka firmy Sony i ich dążenie do zniszczenia gier na nośnikach fizycznych…
…a to trochę zmienia perspektywę. Moja historia z niebieskimi dobiegła końca. Uparłem się na gry „kupione”, a nie „wypożyczone’, czyli w tym wypadku na Game Card. Kupuję zarówno nowe, jak i używane. Aktualne ceny mają się jednak nijak do tego, co będzie, gdy „jedyny słuszny” sklep producenta danej konsoli zacznie dyktować ofertę „czasowej licencji”. Jeśli pewnego dnia obrażę się na Nintendo i zrezygnuje z ich systemu, to sprzedam konsolę oraz gry. Jeśli ktoś w przyszłości obrazi się na Sony, to sprzeda konsolę i zostanie z grami przypisanymi do swojego konta, a te gry mogły kosztować więcej, niż sprzęt z akcesoriami. Mam fizyczne gry na różne modele konsol i mogę do nich wrócić, kiedy zechcę. Właściciele PS6 (być może również przyszłej konsoli Xbox) nie będą mieli żadnych gier. Będą tylko je wypożyczali. I tu właśnie Switch jest ciekawą alternatywą, gdyż Nintendo wchodzi całe na biało i wciąż oferuje nośniki fizyczne (a to nie jest firma, która ma szczególnie dobrą opinię w kwestii przyjazności dla graczy). Ze wsteczną kompatybilnością, co będzie argumentem, abym z czasem kupił model Switch 2. Normalne? Oczywiście. A jednak niespotykane w dzisiejszych czasach. Dlatego już nie oczekuję od niebieskich, że wydadzą nową przenośną konsolę i ożywią moje sentymenty z czasów PSP – straciłem zainteresowanie. Nie piszę tego ,będąc fanbojem Nintendo, ale z punktu widzenia nieprzywiązanego do marki, ale gracza starającego się być racjonalnym. Korporacje bardzo starają się przesuwać granicę tego, co jest normalne i oczywiste, jak prawo do posiadania produktów na własność (w tym gier) albo do prywatności. Nie ma na to mojej zgody.
Tak. Switch stał się moją ulubioną konsolą. Nasz związek jest krótki, ale namiętny i bardzo perspektywiczny, o ile przyzwoitka Nintendo nie postanowi zmienić zasad mojej relacji z konsolą i grami na nią wydawanymi. Switch stał się dla mnie sprzętem numer dwa do grania po PC i pierwszym wśród urządzeń przenośnych. Sprawdza się również stacjonarnie, a niższe możliwości sprzętowe kompensuje tym, że mogę płynnie przejść z trybu mobilnego na duży ekran. Nie ma znaczenia, że to już stary model i nie dowozi swoimi parametrami. W graniu liczy się radość, przygoda i możliwość oderwania się od szarej rzeczywistości. Przy takich założeniach Switch sprawdza się znakomicie, a jego mobilność sprawia, że łatwiej wygospodarować chwilę na grę. Popularność konsoli generuje szeroki wybór znakomitych gier (również mniej oczywistych i niszowych albo ekskluzywnych). W pewnym sensie Switch przywrócił we mnie radość z grania i stał się narzędziem otwierającym nowy rozdział tej wspaniałej przygody.









Najnowsze komentarze