Scar of the Doll: A Psycho-Horror Story about the Mystery of an Older Sister
Czyszczenie Switcha – część dwudziesta szósta.
Oto przedostatnia tania pierdoła, którą wziąłem w ramach dobijania do 350 pozycji na Switchu. W lutym 2026 roku kupiłem Scar of the Doll na promce za 8 PLN. Miałem akurat dłuższą przerwę od visual novel i stwierdziłem, że takiej kwoty przynajmniej nie będę żałował, jeśli okaże się, że czytanka jest słaba.
I cóż, okazało się, że jakościowo idzie bardziej w kierunku słabej, a powodów ku temu jest kilka. W przypadku historii problemem jest to, że scenarzysta chciał stworzyć zagmatwaną historię, która łączy grozę, tajemnicę, naukę oraz korupcję na wysokim państwowym szczeblu. Efekt ostateczny jest taki, że żaden z tych wątków nie jest konkretniej rozkręcony z powodu długości gry. Jest tu też sporo niezbyt logicznych działań postaci czy nawet braku reakcji otoczenia, np. na strzały z pistoletu w miejscu publicznym… Wszystko to razi w trakcie poznawania historii Ayumi, która postanawia pojechać do Tokio, ponieważ od dłuższego czasu nie może skontaktować się z siostrą. Pierwsze, co mi nie pasowało, to graficzne przedstawienie postaci w grudniowym klimacie – ja rozumiem oszczędności, ale chodzenie po dworze w tym czasie bez kurtki sprawiło, że aż zacząłem szukać, czy aby tłumacz nie walną się z zimową przerwą od zajęć. Ale nie, bo akcja rozgrywa się w trakcie siedmiu dni w drugiej połowie grudnia. Potem zaczęły dochodzić rzeczy typu: dlaczego pracownicy zamkniętego laboratorium pozwalają Ayumi szwendać się po nim i wszędzie zaglądać; dlaczego bohaterka nie reaguje bardziej na głosy mówiące o jej śmierci; dlaczego w tak krótkim tekście jest tyle powtórzeń tych samych informacji, itp., itd. Sama baza fabularna, kręcąca się wokół tajemnicy zniknięcia siostry nie jest zła, podobnie jest z koncepcją jej wyjaśnienia, jednak gdy przychodzi do szczegółów, wiele rzeczy sprawia wrażenie zbyt naciągniętych lub zbyt skrótowo przedstawionych. Poza tym tekst w oknach dialogowych też potrafi wprowadzić zamieszanie. Na pewno już w japońskim oryginale występuje problem, ale mam także nieodparte wrażenie, że angielskie tłumaczenie nie jest najwyższych lotów.
Może to z powodu nagromadzenia tych niedorzeczności zostałem z grą do końca. To jeden z tych przypadków, w których ciągnie się fabułę tylko po to, żeby zobaczyć, jakie głupoty jeszcze się tam pojawią i czy może jednak będzie w tym jakiś sens. Oczywiście zakończenie również nie było wysokich lotów, ale przynajmniej dawało jakieś poczucie rozwiązania sprawy i opcji dla bohaterki, aby mogła żyć dalej mimo, jak się w międzyczasie okazało, jej porąbanych okoliczności. Niestety na tym Scar of the Doll nie zakończyło się, ponieważ po odkryciu jedynego zakończenia dostajemy jeszcze dostęp do dwóch, kilkunastominutowych scenek. Jedna pokazuje kilka dni z życia jednej postaci drugoplanowej i może być jako dodatkowy kontekst. Druga natomiast ma służyć za posłowie i prezentuje nam dwoje przetrwańców trzy lata później. O ile jedno z nich popchnęło założenia końcówki, tak druga osoba… ech… właściwie rujnuje wystarczająco dobre, dopiero co widziane zakończenie, od czapy nawiązując do teorii, która gdzieś tam mimochodem pada w trakcie fabuły.
Pod kątem horroru niewiele tu krwi czy rzeczywiście niepokojących obrazów, więc nie wiem, po co tak właściwie na początku gry dostajemy opcję złagodzenia takich scen. Akcja natomiast jest tak poprowadzona, że można zginąć po złym wyborze. Dostajemy wtedy komunikat, co zrobiliśmy źle i w ten sposób cały czar osobistego okrywania właściwych działań pryska z tej produkcji. Gdyby rozwiązania były rzeczywiście trudne, a podpowiedzi zdawkowe, jak to ma miejsce w serii Paranormasight, miałoby to sens. W rzeczywistości jednak zwykle jest to po prostu kwestia wybrania innej opcji, nic więcej. Żeby było jeszcze zabawniej, gra sama cofa nas do miejsca, gdzie dochodzi do ważnej decyzji, więc nawet nie trzeba by daleko szukać rozwiązania. Poza czytaniem pojawia się kilka razy mapa laboratorium, na której decydujemy, gdzie pójść. I to właściwie tyle z nazbyt prowadzącego za rękę gameplayu.
Poziom graficzny Scar of the Doll uznałbym za zadowalający, patrząc przez pryzmat małej produkcji. W sumie wygląda jakby była pierwszą grą małego studia. Wciąż jednak, jak wspomniałem wcześniej, dostosowanie ubioru postaci mocno mi nie grało z ramami czasowymi. I tak właściwie nie tylko z nadmienionym już grudniem, ale i latami, w których rozgrywa się cała akcja. Otóż dzieje się jakoś w połowie lat 90 i współczesna grafika trochę się z tym jednak gryzie. Gorzej za to wypada sfera audio. Dubbingu nie ma, ale to nie dziwi. Efekty dźwiękowe są bardzo słabe – wystrzały z pistoletu czy kroki w ogóle nie brzmią, jak powinny. Muzyka tylko częściowo jest w miarę dopasowana do gry. Najgorzej wypadają kawałki zrobione na syntezatorach wchodzące pod elektronikę. Gdyby akcja rozgrywała się w dalszej przyszłości albo latałoby się kosmicznym myśliwcem w shoot ‘em upie, pasowałaby, no ale to nie ten przypadek.
Tuż zanim wziąłem się za pisanie tego tekstu spojrzałam do neta, żeby mieć pod ręką imiona postaci, gdyby były mi potrzebne do tekstu. Jak widzieliście, nie były, ale za to odkryłem ważną informację. Omawiana wersja Scar of the Doll to remake produkcji z 1999 roku (bezsensowne rozciągnięcie tytułu służy rozróżnieniu wersji). I w tym momencie kilka rzeczy nabrało sensu, chociażby niedopasowanie sfery wizualnej do czasu rozgrywania fabuły. Przy tej perspektywie różnie niedociągnięcia fabularne też trochę łatwiej zrozumieć, bo według VNDB jest to pierwszy scenariusz pomysłodawcy historii. Natomiast gdy zajrzycie tam sobie i spojrzycie na dostępne screeny ze starej wersji, zobaczycie też, że klimat był brudniejszy. Niestety twórcy odświeżonej wersji nie pokusili się o danie nam możliwości przełączenia między starą, a nową grafiką. Gdyby była dodana, moje końcowe zdanie o tej grze byłoby lepsze (stara wersja jest na Steamie). Co prawda przed rozpoczęciem pisania myślałem o daniu jej naklejki „trudno powiedzieć”, ale po znalezieniu informacji o remaku i przerzuceniu swoich spostrzeżeń na wirtualną kartkę zdecydowałem, że nawet i promka nie jest wystarczająco dobrą zachętą do spędzenia maks czterech godzin ze Scar of the Doll. Jeśli chcecie grozy i tajemnicy do rozwiązania, to już zdecydowanie lepiej zapłacić nawet i pełne kwoty za dwie części Paranormasight, o ile jeszcze nie mieliście okazji ich poznać. A omawianą produkcję radzę…
Producent: Child-Dream
Wydawca: Mamekujira
Data wydania: 17 listopada 2022 r.
Dystrybucja: cyfrowa
Waga: 929 MB
Cena: 40 PLN
Platformy: Nintendo Switch, PC
Najnowsze komentarze