Nintendo Switch Sports Resort
Bo sport to zdrowie.
Po lewej dyscypliny w Switch Sports Resort, po prawej w Switch Sports.
Jednym z najlepszych strzałów Nintendo za czasów panowania Wii było Wii Sports – prosty zestaw gierek ruchowych przy których bawić się mogła cała rodzina. Nintendo kontynuuje trend, wydając najpierw Nintendo Switch Sports, a następnie sequel Nintendo Switch Sports Resort. I chociaż ruszanie się przed konsolą to nadal wspaniały sposób na rozkręcenie imprezy (lub rozbicie telewizora), to przy żadnej z tych gier nie dostajemy „pełnego” pakietu. W tej recenzji skupię się dość mocno na porównaniu obu gier, które dzielą styl graficzny i znakomitą większość dyscyplin. Bo różnic wbrew pozorom wcale nie ma tak wiele jak mogłoby się wydawać.
Wszystkie screeny pochodzą z Nintendo Switch Sports Resort na Nintendo Switch 2.

Po co komu kukirin jak można na desce latać prawie 80 km/h?
Zacznijmy od części wspólnych. Obie gry działają w płynnych 60 klatkach na sekundę i oferują wizualnie bardzo podobne doświadczenie. Proste, stylizowane „ludziki”, nieskomplikowane tła brzmią może jak zarzuty, ale mocno zyskuje na tym przejrzystość. Wiemy kiedy dobrze odbijamy piłkę, kiedy za mocno machamy joyconem, a kiedy wykonaliśmy ruch delikatnie zbyt szybko. W obu tytułach dla graczy dostępne są siatkówka, kręgle, golf, tenis i koszykówka. Gdy gramy pierwszy raz dostajemy prosty tutorial, a wszystkie z wymienionych gierek charakteryzują się prostą i intuicyjną obsługą. Wszystko przychodzi naturalnie – zamaszysty i szybki zamach pośle piłeczkę golfową dalej niż lekkie „pyknięcie” kijem, w siatkówce odbieramy, wystawiamy i zbijamy piłkę jak w prawdziwym meczu. Wiele sportów jest przy tym dość mocno zniuansowanych, o czym niestety nie zawsze tutorial nam mówi. Na przykładzie wspomnianego golfa i siatkówki – ulubiony sport byłego selekcjonera reprezentacji to możliwość dobrania odpowiedniego kija czy „podkręcenia” uderzenia, a prawdziwy polski sport narodowy pozwala na ataki szybkie, po skrzydłach, czy celowanie atakami w konkretne miejsca.
W obu grach odblokowujemy ciuszki dla naszych postaci (niestety w Nintendo Switch Sports dzieje się to tylko grając online). W zależności od dyscypliny możemy grać nawet do czterech graczy, a sterowanie czasem wymaga obu Joy-conów, a czasem wystarczy jeden. Co ciekawe, chętnych do grania online nadal jest pełno w obu tytułach, chociaż Nintendo raczej nie zwraca uwagi na to z kim gramy. Zdarzały mi się mecze z Japończykami, z Amerykanami, a rozgrywki na tak wysokim pingu raczej nie nazwałbym komfortową. Ogólne wykonanie mini gier stoi na wysokim poziomie i nawet na boty można się konkretnie napocić, a sufit jeśli chodzi o umiejętności jest dość wysoko. Sprawia to, że do tytułów można zaprosić znajomych wszelkiej maści i wieku, i póki są w pełni sprawni ruchowo, będą dobrze się bawić.

Ja tylko chciałbym zauważyć, że golf to bardzo trudny i ekskluzywny sport dla ludzi z klasą.
To tyle względem części wspólnych. Czas na różnice – i niestety trochę narzekania.
Zacznijmy od starszego Nintendo Switch Sports, wydanego na Nintendo Switch w 2022 roku. Łącznie dyscyplin mamy tutaj 8 – poza wspomnianymi dochodzi piłka nożna, chambara (walki na miecze) i badmingt… bagmin… lotka. Dwie pierwsze zasługują tutaj na pewne wyróżnienie. Piłka nożna do pełni immersji wymaga dodatkowego akcesorium – paska zakładanego na nogę. Dodawany jest oczywiście tylko do fizycznej wersji gry – ja kupiłem cyfrę, ale pasek od Ring Fit Adventure też daje radę. Chambara to chyba moja ulubiona dyscyplina 1v1 – emocje sięgają zenitu i można poczuć się niczym w pojedynku samurajskim, czekając na ruch przeciwnika, blokując jego ciosy i wyprowadzając potężne kontry. Niestety Nintendo Switch Sports sprawia wrażenie produktu niedokończonego, któremu brakuje czynnika motywującego gracza do powrotu. Poza ciuchami online nie zdobywamy żadnych rang, nie naliczają nam się spalane kalorie, nie mamy żadnej progresji. Dla niektórych nie będzie to żaden problem gdyż będzie to tytuł typowo imprezowy, ale inni – w tym ja – chcieliby mieć jakiś cel do osiągnięcia poza samą radością z grania. No i wizja Nintendo z pierwszych trailerów swojej hybrydowej konsoli tutaj się nie ziści – by pograć w dwie osoby, konsolę trzeba podpiąć do telewizora.

Sport na żywo jest trudny – trzeba wyjść z domu, spotkać ludzi. A po co, kiedy są gry wideo?
Nintendo Switch Sports Resort (dostępne tylko na Switcha 2) naprawia większość niedociągnięć poprzednika. Jest to gra wyraźniej dopracowana pod względem zawartości, zawierając ścieżkę online jak i offline. W przypadku gry po sieci wspinamy się do wyższych lig, a offline (poza swobodną grą) mamy „Koronę Wysp” – 20 pojedynków w każdej dyscyplinie o zwiększającym się poziomie trudności. Za osiąganie kolejnych celów zdobywamy ciuszki czy tytuły, chce się więc grać. Można pograć w kilka osób w trybie tabletowym, a do dyscyplin dołącza łucznictwo, boks, tenis stołowy czy… zapasy na kciuki. Niestety, wyleciała piłka kopana, miecze i badminton, jeśli więc chcemy mieć pełny pakiet radości to trzeba kupić obie gry. Obecne w poprzedniku dyscypliny delikatnie zmodyfikowano. Taka siatkówka jest bardziej nastawiona na obronę niż na atak, a golf zezwala na równoczesną grę zamiast w turach. Podtytuł Resort nie wziął się tutaj jednak z przypadku, dorzucono bowiem kilka sportów rekreacyjnych, które pozwalają przemierzać mały archipelag na kilka różnych sposobów. Niczym w The Crew Motorfest możemy latać, pływać lub jeździć (na deskorolce) i zbierać znajdźki, pokonywać trasy na czas lub po prostu chillować. Deskorolka jako jedyna wymaga kontrolera od Switcha 2, bowiem pędu nadajemy w trybie myszy, śmigając po podłożu. Ogólnie resortowe minigry cierpią na udziwnione sterowanie. Latanie ogarniamy żyroskopem trzymając joycon na dłoni „na płasko”, przez co nadgarstek woła o litość już po chwili grania. Motorówką sterujemy jakby trzymając za kierownicę dwoma rękami – ma to sens, ale skręcanie w tej konfiguracji nie jest zbyt łatwe. Mam wrażenie, że dużo lepiej grałoby się po prostu na przyciskach.

Słynny gracz CSa, streamer, a po godzinach mistrz walki na kciuki.
Nintendo Switch Sports kosztuje 170 złotych i myślę że nie możemy już liczyć na żadne sensowne zniżki na ten tytuł po premierze „dwójki”. Resort to koszt 213 złociszy. Różnica jest, cztery mini gry dodano, trzy zabrano, a tryby „relaksacyjne” to ciekawostka. Moim zdaniem, mając Switcha 2 i tak warto dopłacić, bowiem nowsza gra jest dużo bogatsza jeśli chodzi o motywator dla pojedynczego gracza. A jeśli nie macie Switcha 2, to możecie sięgnąć po starszą część – to kawał świetnej zabawy na każdej imprezie. Kto nigdy nie walczył z najtrudniejszymi botami w siatkówce do 4 rano ten nie zna życia.
P.S Nintendo Switch Sports Resort dostępne jest w polskiej wersji językowej.

Serdecznie dziękujemy firmie ConQuest Entertainment
za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego gry.
Producent: Nintendo
Wydawca: Nintendo
Data wydania: 29 kwietnia 2022 r. (Sports), 22 października 2026 r. (Sports Resort)
Dystrybucja: cyfrowa i fizyczna
Waga: 3,2 GB (Sports), 10,2 GB (Sports Resort)
Cena: 170 PLN (Sports), 212,80 PLN (Sports Resort)
Platformy: Nintendo Switch (Sports), Nintendo Switch 2 (Sports Resort)



















Najnowsze komentarze