Ratatan

Patapony w stylu świętomarcińskim.

Nas trzech na ich miliony – nie ma żadnego problemu!

Seria Patapon ma specjalne miejsce miejsce w moim serduszku. W okresie gimnazjum (taka szkoła po podstawówce – już jej nie ma) uczyłem się grać na gitarze, więc wszelkie gry rytmiczne chłonąłem jak gąbka. A że PSP można było łatwo schować przed mamą pod poduszką, zagrywałem się całymi nocami wybijając prosty takt dla moich podopiecznych. Wspomnienia odżyły dzięki Patapon 1+2 Replay, którego premiera była jak powrót do ulubionej płyty ulubionego zespołu. Oryginalny twórca Pataponów założył po latach własną kapelę, i chociaż widać tutaj nowoczesne trendy, to nowe brzmienia nadal wwiercają się w głowę i wybrzmiewają w zakamarkach głowy w losowych momentach życia.

Podstawy gry wyglądają bardzo podobnie jak w Patapon 2. Kierujemy poczynaniami Ratatana, który wybijając odpowiedni rytm wydaje rozkazy podległym mu Cobunom. Możemy przywołać ich do siebie, wydać rozkaz ataku (w tym ataków specjalnych), obrony czy skoku. Ciekawie urozmaicono wydawane komendy – w trybie podstawowym składają się one z trzech nut wybijanych w rytmie, chociaż ja bardzo szybko przełączyłem się w tryb „zaawansowany” oferujący podobne do klasyki doświadczenie. Dostępny hub (Rataport) pozwala odpowiednio ubrać nasze „ludki” w bronie różnego rodzaju, zakupić pasywne ulepszenia, ulepszać ekwipunek i zarządzać naszą armią. Ratatanów do wyboru mamy kilku, a każdy wyróżnia się innym bonusem pasywnym i umiejętnością specjalną, ale także Cobunami wyposażonymi w konkretny rodzaj ekwipunku. Jest to zazwyczaj mix broni na krótki i dłuższy dystans, a grając różnymi Ratatanami odblokowujemy Cobuny dla każdego z nich. Nic odkrywczego można by rzec – stare dobre Patapony, tylko że bez licencji Sony.

Gry nie polecam polskim dzieciom z jednego specyficznego powodu – nie chciałbym, żeby młodzi biegali krzycząc „Yah-hoi Yah-hoi Yah-hoi-hoi!”

To co wyróżnia recenzowany tytuł od starszych gier Japan Studio to pętla rozgrywki. Zamiast serii misji do zaliczenia przemierzamy kilka światów w pętli, na modłę rogalików takich jak Hades. Progres jest więc powolny – giniemy dość szybko i nie da się przejść całości za pierwszym podejściem. Zdobywamy walutę i przedmioty, ulepszamy skład i wchodzimy, by po raz kolejny przemierzyć zawsze te same pięć światów, licząc że tym razem uda się wylosować lepsze umiejętności i przejść cały „cykl”. Twórcy zdają sobie sprawę z powtarzalności rozgrywki i potencjalnej nudy, próbują więc urozmaicić podejścia sub-bossami i losowością. W głównej mierze się to udaje – łatwo wpaść w Ratatana po same uszy, dzięki ślicznej grafice i obłędnej oprawie audio aż chce się wracać i przez pierwsze 10 godzin gry miałem ewidentny „syndrom jeszcze jednej rundy”.

Wiele usprawnień mechanicznych sprawia, że tytuł nie irytuje tak jak w młodości potrafiły mnie irytować Patapony. Jednostki dystansowe trafiają celniej i chętniej gonią wroga. Gdy któryś z Cobunów zginie, odradza się po chwili i wraca do walki, a tylko śmierć Ratatana oznacza koniec „pętli”. Dzięki zdecydowanie wyższych rozdzielczości niż na PSP możemy śledzić zdrowie naszych ziomeczków, a także oddalać lub przybliżać kamerę by lepiej rozeznać się na polu bitwy. Super dodatkiem jest linia wyznaczająca rytm, a utwory, chociaż powtarzają się często przez styl rozgrywki, to są po prostu przegenialne i żona już mnie goni, że trochę zbyt często nucę je pod nosem. Warto dodać, że gra ma całkiem niezły tryb online – można pograć z randomami, można ze znajomymi i działa to dość sprawnie. Przydałby się tylko jakiś wskaźnik czy powiadomienie na jakim poziomie siły są sojusznicy, bo różnica potrafi być ogromna, a radości z padania na hita w pierwszym świecie za bardzo nie ma.

A tego dinożarła to ja już gdzieś widziałem…

Po pierwszym pełnym przejściu odblokowują nam się kolejne „epizody” i boskie gry, które pozwalają zmodyfikować kolejne podejścia i odblokować prawdziwe zakończenie. Niestety, twórcy chyba trochę przesadzili z poziomem trudności – wcześniej pojawiają się mocniejsi przeciwnicy, a bossowie to mix nowości i po prostu innych kolorów. Przeciwnicy stają się przy tym ponownie niemal niezabijalnymi zbiornikami na pociski, którzy zgarniają naszą ekipę na strzała. W teorii zaproponowano fajne rozwiązania z podniesieniem maksymalnego poziomu ekwipunku czy nowych przeciwników którzy mają podobny wachlarz umiejętności do nas, w praktyce nie po to farmiłem kilkanaście godzin, żeby z każdym kolejnym epizodem tracić uczucie mocy i progresu. A zmieniają się tylko niektórzy bossowie – plansze czy muzyka pozostaje ta sama.

Ponarzekać też muszę na warstwę techniczną. Grałem głównie na Steam Decku (wrażenia ze Switcha 2 przeczytacie poniżej), i gra często atakowała mnie pomniejszymi błędami. Zacznijmy od tego, że gra nie obsługuje formatu 16:10, więc na Decku brzydkie pasy na dole i górze ekranu. Gra średnio lubi się z usypianiem w trakcie walki, przez co audio rozmija się z linią rytmu. Kilka razy wyrzuciło mnie do menu głównego przez nieznany błąd, a i interfejs potrafił się zabugować. Gra ma też kilka niedopowiedzeń, które z perspektywy gracza rogalików wolałbym wiedzieć. Jeśli mój atak powoduje ognisty wybuch, to jak bardzo wpływa to na moje obrażenia? Nie wiem – niby ulepszenia mają różną „rzadkość”, ale czy to jest 5%, 10% czy 4000% dodatkowych obrażeń – nie mam pojęcia.

Po rozwinięciu postaci na ekranie dzieje się sporo, ale nie ma mowy o chaosie – po prostu odstajemy w pewnym momencie statystkami od przeciwników.

Ratatan to mimo drobnych problemów technicznych bardzo udany powrót Pana Hiroyuki Kotaniego do tworzenia gier wideo. To co najważniejsze – czyli muzyka – stoi tutaj na najwyższym poziomie. Czy tytuł wart jest swojej ceny? Ja złapałem się jeszcze na wczesny dostęp, gdzie gra kosztowała około 70 zł. Dzisiaj gra już kosztuje dwa razy więcej na wszystkich platformach i nadal jest to dobra cena – zakładając, że wciągniecie się na maksa i spróbujecie dorwać prawdziwe zakończenie. Mnie późniejsze farmienie znużyło, ale przez pierwsze godziny bawiłem się wyśmienicie.


Opinia na podstawie wersji na Nintendo Switch 2: Maniak

Ratatan nie jest po prostu zaginionymi w odmętach branży Pataponami 4. Hiroyuki Kotani postanowił nieco poeksperymentować z formułą znaną fanom PSP i wymieszać znane z Pataponów mechaniki z elementami roguelike’owymi. Tak jak napisał Krowen, mieszanka ta sprawdza się całkiem nieźle, nawet jeśli często ma się wrażenie, że tym razem znacznie ważniejsze od wybijania odpowiednich rytmów jest wzmacnianie naszej armii oraz dobór odpowiednich perków wraz z postępami w przygodzie.

Jeśli chodzi o działanie gry na konsoli Nintendo, to pomimo pozornie niezbyt wymagającej stylistyki 2D, port nie jest pozbawiony wad. Po pierwsze – czasy ładowania zajmują zaskakująco sporo czasu jak na tego typu produkcję. Przeniesienie się z naszego miasteczkowego huba do właściwej rozgrywki za każdym razem zajmuje prawie 20 sekund. Jasne, na papierze taki wynik może nie wydawać się aż tak zły, ale w sytuacji gdy właściwie większość dużo bardziej zaawansowanych graficznie tytułów może pochwalić się na Switchu 2 ekranami ładowania rzadko kiedy przekraczającymi 10 sekund, przydługie wczytywanie assetów przez Ratatan jest zastanawiające. Większym problemem jest natomiast rodzielczość, która pozostawia sporo do życzenia – szczególnie na większym ekranie w trybie zadokowanym. Zarówno poziomy jak i elementy interfejsu straszą rozmazanymi krawędziami, a gra nie korzysta chociażby z najprostszych technik wygładzania obrazu, aby maskować niedociągnięcia.

Kondycja techniczna gry byłaby do zaakceptowania na pierwszym Switchu (wersja Ratatana dla starszej konsolki została zresztą anulowana), ale Switch 2 zdążył mnie już na tyle przyzwyczaić do błyskawicznych czasów ładowania oraz porządnej jakości obrazu nawet na monitorze, przez co problemy Ratatan są ciężkie do zignorowania. To wciąż jak najbardziej akceptowalna wersja gry, ale jeśli zależy wam na absolutnie nieskrępowanym doświadczeniu, wersje na pozostałe platformy powinny być lepszym wyborem.


Polecamy!


Serdecznie dziękujemy firmie Game Source Entertainment
za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego gry w wersji na Nintendo Switch 2.


Producent: TVT Co. Ltd., Ratata Arts
Wydawca: Game Source Entertainment
Data wydania: 14 października 2026 r.
Dystrybucja: cyfrowa i fizyczna
Waga: 1,7 GB (PC), 3,17 GB (Switch 2)
Cena: 140 PLN
Platformy: Nintendo Switch 2, PC,  Xbox Series S/X, PlayStation 5

Możesz również polubić…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *