AYN Thor
Niestety pierwsza konfiguracja i dwa spędzone nad tym wieczory nie wystarczą, by wszystko po prostu działało. Emulacja jest bowiem dość wymagającą zabawą i zdarzają się sytuacje bez wyjścia. Kilka przykładów prosto z życia. I-Ninja z PlayStation 2 skończyłem bez najmniejszego problemu. Need for Speed: Most Wanted z tej samej konsoli stanowił już wyzwanie – musiałem trochę pogrzebać w opcjach, by całość działała wystarczająco wydajnie. Underground 2 miał jednak dziwne bugi graficzne związane z oświetleniem, uniemożliwiające grę. Przesiadka na wersję z GameCube sprawiła, że tytuł jest grywalny, chociaż idealnie nie jest. Innym przykładem jest Need for Speed: Most Wanted z 2012 roku. Vitowa emulacja dopiero się rozwija, więc nawet nie próbowałem. Na Wii U drzewa „świecą”, a gra wywala do pulpitu po kilku minutach zabawy. Wersja PC wymaga EA App, która w tym momencie nie jest wspierana. Jedyne wyjście to założyć opaskę na oko, krzyknąć „Arrrr!” i zainstalować cracka. Widać, że kompatybilność jest jeszcze mocno ograniczona (nie dajcie się oszukać oznaczeniom w GameNative!), co chwilę mamy nowe sterowniki zwiększające wydajność, więc jeśli chcecie kupić Thora pod konkretne gry/serie, polecam sprawdzić portal EmuReady lub pobuszować po Youtube. I ponownie zaznaczę, że czasem, by odpalić jakąś grę, trzeba nakombinować się więcej, niż to warte.
Kompatybilne… Jasne. O ile lubicie grę w rwanych 10-20 klatkach na sekundę.
Jeśli chodzi o aplikacje androidowe, to z niewiadomego względu netflixowe Red Dead Redemption oznaczone było jako niekompatybilne z moim urządzeniem. Reszta testowanych gier (Fortnite, Wild Rift, Persona 5X, Diablo Immortal, Wreckfest) działały bez zarzutu na najwyższych ustawieniach graficznych. Możliwości Thora są bardzo duże – mamy tutaj w końcu Androida (tylko nie wiem czemu w wersji 13), możemy więc odpalić streamowanie gier z PC/PlayStation/Xboxa/chmury, mamy aplikacje do wideo (Netflix, Amazon Prime, etc.), ba, możecie też zamówić jedzenie, taksówkę, czy nawet rozmawiać przez komunikatory. Poza problemami z kompatybilnością w konkretnych tytułach nie napotkałem na problemy z emulatorami jako takimi – mocy w zupełności wystarczy, by odpalić nawet wspomnianego Wiedźmina 3. Bez problemu mogłem jednocześnie na drugim ekranie oglądać Youtube’a, czytać poradnik do gry czy włączyć mecz piłki nożnej. Trochę jednak zawiodło mnie rozwiązanie, do którego Thor wydaje się być stworzony. Emulacja DS-a i 3DS-a nie działa źle – po pierwszej konfiguracji ekrany wypełniają się jak trzeba, gry działają płynnie i dobrze reagują na wciśnięcia przycisków. Gorzej jednak jest w kwestii ekranu dotykowego. Mając tę samą grę odpaloną na 3DS-ie obok, czułem, że Thor reaguje na dotyk z opóźnieniem. Nie przerywa, nie gubi nacisku, ale widocznie rejestruje go z opóźnieniem. Nie jest to kwestia emulatora, bo dokładnie to samo działo się w emulacji DS-a, jak i 3DS-a. Odpaliłem więc gry rytmiczne (Theatrhytm Final Fantasy oraz Rhythm Paradise) i potwierdziło to moje obawy – oporowe ekrany 3DS-a po prostu mają mniejszy czas reakcji, co umożliwia dokładniejsze wczucie się w rytm. Również granie za pomocą rysika jest dużo wygodniejsze niż smaganie palcem po ekranie.
Drugi ekran wbrew pozorom się przydaje – czy to do poradników, czy rzeczy tak nudnych, jak piłka nożna.
Czas pracy na baterii zależy tak naprawdę od systemów, które zamierzacie emulować. Przy najmniej wymagających tytułach z NES-a, SNES-a czy GBA możecie przynerdzić niemal cały weekend, osiągając ponad 16 godzin pracy na baterii. Przy emulacji PS2 czy 3DS-a mówimy już bardziej o 6-8 godzin, a przy pełnym obciążeniu w grach androidowych lub PC to 2-3 godziny. Jest jednak pole, by czas ten wydłużyć: można powyłączać LEDy przy gałkach analogowych, wyłączyć WiFi i Bluetooth, a także całkowicie wyłączyć jeden z ekranów, gdy jest niepotrzebny. Konsolka bardzo ładnie trzyma baterię w uśpieniu – można ją zostawić na tydzień, a ponad połowa baterii nadal będzie w zbiorniku. Muszę przyznać, że czas życia baterii w Thorze mi imponuje – często, jeżdżąc pociągiem do pracy, musiałem doładowywać swoje sprzęty z powerbanka. Thor nie dość, że tego powerbanka nie potrzebuje, to zajmuje też zdecydowanie mniej miejsca.

Dziś tak małych i wydajnych sprzętów już się nie robi.
Pora na kilka słów o cenie. Najtańszy model Thora to 249 dolarów, dostajemy w nim 8 GB RAM-u, 128 GB pamięci i słabszy procesor Snapdragon 865. Internet donosi, że wystarczy to do emulacji PS2 i GameCube’a, a nawet bardzo lekkich indyków z PC. Ja jednak tej wersji w rękach nie miałem, więc nie mogę potwierdzić. Kolejny model ma taką samą konfigurację pamięci, ale już lepszy procek (identyczny jak w posiadanym przeze mnie modelu Max) i kosztuje 319 dolarów i to, moim zdaniem, jest pierwszy zakup wart zastanowienia – mocy w nim nie zabraknie, a RAM-u starczy do lżejszych pozycji. Wszystkie kolejne edycje zawierają Snapdragona 8 Gen 2, ale różnią się tylko konfiguracją RAM + pamięć. Wersja Pro 12+256 kosztuje już 399 dolarów, Max 16+512 to 469 dolarów, a za najwyższą opcję, czyli 549 dolarów, dostajemy wersję Max z pojemnością dysku 1 TB. Ostatnia opcja jest absolutnie zbędna i przepłacona – lepiej już dołożyć do karty pamięci, jeśli będzie Wam trzeba więcej miejsca na dane. Należy też pamiętać, że od całości wartości zamówienia wpadnie do zapłacenia jeszcze podatek (23% kwoty zakupu), koszt samej przesyłki (20-35 dolarów do Polski), a do niej warto wziąć ubezpieczenie przesyłki od zaginięcia (kolejne 14 dolarów). Być może jeszcze, tu nie mam pewności czy do całej kwoty, ale może jeszcze dojść cło. W efekcie tych wszystkich kosztów zakup Thora w przeliczeniu na złotówki wchodzi w widełki 1400-2900 PLN! Jeśli ktoś uprze się, że chce konsolę z dwoma ekranami do emulacji 3DS-a, czasem Switcha (nie róbcie tego w domu) czy PC, poleciłbym chyba wersję Base za ~1750 zł. Jeśli ktoś bardzo chce wymęczyć sprzęt grami PC, to wersja Pro będzie potrzebna – wspominany już kilkukrotnie Wiesiek 3 + YouTube na drugim ekranie zjadały mi 11,5 GB RAM. Dla gier „jednoekranowych” Thor jest przepalaniem pieniędzy. Używany Odin 2 jest tak samo mocny, a dużo tańszy, a jeśli komuś zależy na „klapce” bardziej niż na mocy, wtedy Retroid Pocket Flip 2 powinien wystarczyć.

O taki sprzęt warto zadbać, i chociaż pełen pokrowiec nie jest potrzebny, to grip czy osłona TPU już jak najbardziej są wskazane.
AYN Thor nie jest sprzętem dla wszystkich. Nie daje też doświadczenia „plug&play”, często i gęsto coś się sypie i przestaje działać, a natura emulacji sprawia, że nigdy nie jestem pewny, czy daną grę ukończę, bo może coś się po drodze popsuje. Nie jest to też idealne zastępstwo dla 3DS-a z powodu braku kilku funkcji i opóźnienia dotyku. Sprawia to, że wybraną część tytułów jednak lepiej ograć na oryginalnym sprzęcie Nintendo. Jest to jednak handheld, który, jak wspomniałem we wstępie, obiecuje wszystko. Nie wszystko dowozi, część rzeczy dowozi częściowo, ale mi jednak sama zamykana forma sprzętu wystarczy, by przymknąć oko na niedoskonałości i godziny konfiguracji konkretnych emulatorów czy gier. Thor został moim głównym sprzętem do podróży, ponieważ nie zajmuje dużo miejsca, nie potrzebuje nawet specjalnie pokrowca, a pozwala ograć tysiące gier z okresu mojego dzieciństwa oraz pomaga z popychaniem lżejszych nowych gier ze Steama. Jestem jednak w pełni świadomy, że nie jest to sprzęt dla każdego, przede wszystkim dlatego, że wymaga sporo konfiguracji i jest dość drogi. Jeśli jesteście w stanie przełknąć bolączki emulacji, niekompatybilność części gier, kochacie zamykane konsole, a także zamierzacie pograć niezobowiązująco w gry z DS-a/3DS-a/Wii U, a także zamierzacie odpalać gry z PC, to Thor jest sprzętem idealnym. W innym przypadku chyba lepiej sięgnąć po tańsze alternatywy.
Producent: AYN
Data wydania: październik 2025
Wymiary: 150 x 94 x 25 mm
Waga: 380 g
System: Android 13
Cena: 249-549 dolarów + wysyłka (zależnie od wersji)













Najnowsze komentarze