Zostaw ją, Johnny, zostaw ją

Wymienione wcześniej aktywności poboczne to nie wszystko, możemy w karczmach spróbować swoich sił w warcabach.

Nowoczesny silnik to także nowoczesne schematy sterowania, które osobiście nie zawsze uważam za udane. Zdecydowanie lepiej czułem się, gdy sprint uruchamiało się trzymaniem przycisku zamiast pojedynczego wciśnięcia gałki. Miałem też wrażenie, że po każdym skoku z dachu na dach sprint się wyłączał i musiałem klikać gałkę jeszcze raz. Cały parkour bywa niezbyt precyzyjny, bowiem często zdarzało się, że postać skakała na inny palik niż sobie to wyobrażałem, przez co nuty z szantami odlatywały w siną dal. Zdarzały się okazjonalne bugi. A to obrona fortu się nie aktywowała, przez co nie mogłem go przejąć, a to jakaś postać zniknie w tle czy zadanie Mrocznego Animusa się nie zaliczy w dzienniku. Niby nic strasznego, ale niesmak pozostaje, szczególnie że nie ma żadnej opcji, by powtarzać zakończone misje fabularne czy poboczne. Fani oryginału przyczepią się do usunięcia opcjonalnych celów misji, chociaż mi to nie przeszkadza, ponieważ zawartości w grze i ciekawych wyzwań jest aż nadto.

Samym folgierzem już statku nie przejmiemy – trzeba pobrudzić kordelas.

Z rytmu wielu może też wybić pewien szkopuł w chronologii wydarzeń. Otóż ja skupiłem się na fabule, klepiąc po drodze statki i niektóre forty, więc grę skończyłem w około 23 godziny. Co dość oczywiste, Pan Kenway zmienił się dość znacząco w trakcie gry, redefiniując swoje priorytety i spojrzenie na świat. W ostatniej misji spotkałem piratkę, która uściskała Edwarda jak najlepszego przyjaciela, a ja kobietę widziałem pierwszy raz na oczy. Potem przez 10 godzin czyściłem zadania oficerskie czy inne zadania poboczne. I tutaj właśnie natknąłem się na wspomnianą piratkę, która absolutnie nie miała żadnego zaufania do Edwarda i traktowała go bardzo nieufnie, jakby wcale go nie znała. Taka to pułapka otwartych światów, w którą twórcy niestety wpadli. Powyższe problemy to tylko małe zadry, kwaśny kufel miodu w oceanie ale. Człowiek o wszystkim, co złe, zapomina w momencie wypłynięcia na morze, gdy ląd zostaje tylko cieniem na horyzoncie, fale rozbijają się o burtę, a załoga śpiewa szanty.

Jak tak człowiek popływa, posłucha szant, to zapomni o masowym ludobójstwie czy źle, które wyrządził. W grze oczywiście.

Odnieść się też muszę do monetyzacji gry. Podobnie jak w Shadows, mamy kilka „projektów”, które odblokowują elementy kosmetyczne za wykonywanie dziennych misji. Ba, za granie w Black Flag Resynced można odblokować dodatkowe stroje w Shadows. Jest też zestaw strojów czy mieczy za realne pieniądze i dość kontrowersyjnym faktem są statystyki, które ten ekwipunek ze sobą niesie. Moim zdaniem czepianie się tego nie ma większego sensu –  w grze dość łatwo można zdobyć lepszy ekwipunek, a jak gra jest za trudna, to można sobie zmniejszyć poziom trudności (osobno do walk na lądzie i walk morskich). Podobnie z możliwością kupna zasobów do ulepszenia statku lub mapy skarbów – absolutnie niepotrzebne – nigdy nie miałem potrzeby specjalnie szukać konkretnego zasobu, a nawet jak jakiejś znajdźki gra nie pokazuje na mapie, to mam internet i dwucyfrowe IQ by znaleźć pomoc w necie.

Nowy Animus, stare sprzęty

Podobnie jak w Shadows, panoramy widoczne z punktów synchronizacji robią wrażenie nawet na małym ekranie.

Grę ogrywałem głównie na Legionie Go z Z1 Extreme, chociaż sporo czasu spędziłem też na Steam Decku. Black Flag Resynced wygląda na małym ekranie dużo lepiej niż Shadows (które ogrywałem w okienku premierowym, więc może optymalizacja zrobiła już swoje), szczególnie w ruchu prezentując odpowiednią jakość detali. Jeśli chodzi o Steam Decka, to muszę zastrzec, że grę otrzymałem do recenzji na platformie Ubisoft Connect. Może to delikatnie wpływać na wrażenia z rozgrywki, bo jednak jest dodatkowy launcher w tle, a i shadery muszą kompilować się w locie. Nie było źle poza, tylko tragiczne cienie pojawiały się tuż przed bohaterem, a tak to gra wygląda bardzo dobrze nawet na najniższych ustawieniach. Trochę gorzej jest z wydajnością – w trakcie eksploracji bujnej w roślinność wyspy klatkaż potrafił mocno spadać. Ale i tak dosłownie raz poczułem, że naprawdę jest słabo pod względem grywalności. W jednej z misji Mrocznego Animusa postać gracza porusza się z ogromną prędkością i należy unikać czerwonych meduz. U mnie te meduzy pojawiały się tak późno i były tak słabo widoczne, że musiałem grać „na pamięć” – nie dało się ich uniknąć refleksem, a całość wyglądała tak tragicznie, jak sekcje ze ścigaczem przy premierze Star Wars Outlaws. Od tego czasu jednak pojawiły się już dwa patche, a sama gra otrzymała zielonego ptaszka weryfikacji, więc natywna steamowa wersja powinna działać bez zarzutu.

Widzicie okrąg, w który trzeba trafić? To dobrze, bo w trakcie rozgrywki ja go nie widziałem.

Jeśli chodzi o Legiona Go, to można pozwolić sobie na trochę wyższe ustawienia graficzne. Zostałem na 800p, FSR dopchnąłem na jakość, a i podbiłem konkretne ustawienia dla lepszego efektu. Nie ma co niestety liczyć na 60 fps – bez wbudowanego generatora klatek niestety nie osiągniemy takich wyników. Nie ma jednak mowy o wstydzie, chyba że mówimy o żenująco niskim czasie pracy na baterii. Gra wygląda bardzo dobrze i chociaż twarze postaci wyglądają pod niektórymi kątami dziwnie, to bujna roślinność z nawiązką to wynagradza. Gra oferuje bardzo szeroki wachlarz ustawień graficznych. Assassin’s Creed Black Flag Resynced to pierwsza pozycja od bardzo dawna, która oferuje ustawienia od „ultraniskie” aż do „ultrawysokich”. Zaznaczyć też w tym miejscu muszę, nie bez przypadku, obecność polskich napisów w grze. Chociaż tłumaczenie przez większość czasu trzyma bardzo dobry poziom, to w ustawieniach graficznych dostępny jest „niski/średni/wysoki uchwyt”. Długo nie mogłem zrozumieć, o co może chodzić, gdy wreszcie obejrzałem na YouTube jeden z filmików z proponowanymi ustawieniami graficznymi. Otóż ktoś wpadł na genialny pomysł, by przetłumaczyć angielskie „handheld” jako „uchwyt”. Ma to jakiś sens, lecz bez kontekstu nigdy bym tego nie wymyślił.

Żegnajcie nam dziś, hiszpańskie dziewczyny

Ciekawe, czy da się przepłynąć wpław z Nassau do Hawany. Sprawdzę i dam znać.

W tym tekście skupiłem się mocno na różnicach między nową wersją a oryginałem, muszę jednak zaznaczyć, że kocham Black Flaga. Może nie na zabój, nie na 100% wyczyszczenia mapy z aktywności, ale zawsze myśląc o tej grze, mam miłe wspomnienia. Możliwość eksplorowania tak pięknego zakątka świata, nurkowanie przy wschodzie słońca, czy śpiewanie szant razem z załogą tworzą znakomity klimat. Gra działa wystarczająco dobrze na przenośnych sprzętach, by cieszyć się tą wolnością w każdym miejscu.

Assassin’s Creed Black Flag Resynced przynosi wiele usprawnień i dodatków poza samym odświeżeniem graficznym. Są to usprawnienia na tyle szerokie, że w pełni usprawiedliwiają cenę gry i jako zupełnie nowy gracz sięgnąłbym właśnie po tę wersję. Dziwi brak edycji na Switcha 2, więc na razie posiadacze konsol Nintendo muszą zadowolić się oryginałem w ramach kompilacji The Rebel Collection. Jeśli doświadczyliście już oryginału, to nadal jest to edycja, nad którą warto się zastanowić, ponieważ zaprezentowana pętla rozgrywki się nie nudzi, a aktywności zaproponowane przez grę są różnorodne i wystarczą na wiele godzin zabawy. Odradzić grę mogę chyba tylko fanatykom, którzy hejtują Ubisoft dla samego hejtu. Już słyszałem, że Resynced jest słabe, bo Edward nie zostawia śladów na piasku (bzdura) i inaczej biega po kolana w wodzie. Takim ludziom krzyż na drogę. Ja Black Flaga przeszedłem trzeci raz z najwyższą przyjemnością. I trzeci raz płakałem na zakończeniu.

Zakup obowiązkowy!

Serdecznie dziękujemy Ubisoft
za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego gry

Producent: Ubisoft
Wydawca:Ubisoft
Data wydania: 9 lipca 2026 r.
Dystrybucja: cyfrowa, pudełkowa (Xbox, Playstation)
Waga: 66,3 GB
Cena: 249,90 PLN
Platformy: PC,  Xbox Series S/X, PlayStation 5