Onimusha: Way of the Sword

Teoretycznie mógłbym zamknąć na poprzednim akapicie część o rozgrywce, ale wciąż nie napisałem o wszystkim! Musashi Miyamoto słynie ze stworzenia stylu walki dwoma mieczami i co prawda w grze nosi dwie katany, ale używa tylko jednej. Druga wchodzi do użycia tylko w wyjątkowych sytuacjach na filmikach. Przypuszczam więc, że tę opcję twórcy zostawili sobie na sequel (nic nie jest zapowiedziane, ale wszystko na niego wskazuje). Jednak na jednym mieczu i zdolnościach związanych z parowaniem i unikami jednak arsenał samuraja się nie kończy. Dość szybko znajdziemy łuk, który przydaje się do zdejmowania przeciwników na barykadach, a nawet blokowania im regeneracji staminy, oraz odblokowania sobie drogi w liniowych sekwencjach gry. Dostępne też będzie dla nas sześć broni Oni, które zostały schowane w różnych lokacjach (może dwie da się łatwiej przeoczyć, jeśli ktoś nie jest nastawiony na szperanie w różnych zakamarkach). Każda z nich ma inną specyfikę – na przykład włócznia zada solidny cios w pasek zdrowia ignorując wszelką obronę wroga, młoty po największym naładowaniu zabiorą nawet połowę staminy bossa, znajdzie się też flet do puszczania płomiennych ptaków. Aby użyć takiej broni (możemy w każdej chwili ją zmienić), trzeba mieć naładowany niebieskimi duszami pasek. Ładowany duszami, tym razem fioletowymi, będzie też inny pasek, konkretnie formy przebudzonej, która nie tylko znacznie zwiększy siłę Musashiego, ale też da wspomniane lepsze okna na chociażby Issen, a także jeden potężny cios. Innym wsparciem jest wskaźnik iskrzenia, który ładuje się, gdy dobrze sparujemy cios. Jest też wskaźnik ładowany unikami – co prawda jeśli zrobimy perfekcyjny, możemy zrobić szybki atak odwetowy, ale gdy wskaźnik jest naładowany, pojawi się podpowiedź, że przy następnym udanym możemy dodatkowo mocniej dojechać po nim wroga. Jeśli chodzi o podstawowy ekwipunek składający się z trzech elementów (ubranie, broń, rękawica), możemy go ulepszać znajdowanymi wszędzie przedmiotami, takimi jak przeróżne materiały tekstylne czy metale. Maksymalny poziom każdego elementu to 5 i udało mi się do niego dobić, choć miałem trochę problemów z rękawicą. Warto było rozglądać się za każdą skrzynką i chlastać więcej Genm dla czerwonych dusz, które też funkcjonują jako waluta w sklepie, bo zdecydowanie wpłynęły na ułatwienie mi przeżycia jako Onimusha. Wciąż, jeśli ktoś jest dobry w takie gry, to może nie mieć takiej potrzeby. Jednak nawet wtedy warto rozglądać się za skrzyniami i robić dodatkowe zadania, ponieważ dzięki temu będzie znacznie łatwiej rozwinąć umiejętności i zdolności bojowe Musashiego, bo trzeba do tego dwóch typów kamieni (Oni i mocy) oraz też czerwonych dusz. Ale i to niektórzy kozacy mogą pominąć, bo najpierw trzeba odkryć i zwiedzić portale Oni. No dobra, na tym już mogę zakończyć pisanie o gameplayu Onimusha: Way of the Sword.

Oprawa wizualna gry jest pierwszorzędna! Grafikom Capcomu udało się świetnie połączyć dawną Japonię z krwawą jatką robioną przez Genmy i przebijającymi się do ludzkiej rzeczywistości upiornymi elementami miejsca jeszcze gorszego niż piekło. Pierwsze dwie części, w które grałem, głównie wstawiały potwory i efekty ich działań w różne miejsce, tu twórcy poszli dalej, ponieważ próba przejęcia świata bardziej postąpiła, zanim Musashi wszedł do gry, co daje powiew (nie)świeżości. Poza Kioto, które składa się z kilku świątyń, wielu domów, a nawet pól, przyjdzie nam też przebić się przez kilka liniowych lokacji. Za każdym razem, gdy wchodziłem do nich, podziwiałem kunszt projektantów i grafików w przedstawieniu nawet tak prozaicznych rzeczy, jak jesienny las. W dużej mierze na tak świetny efekt wpływa oświetlenie i duża detaliczność. Dużo detali mają też wszyscy przeciwnicy, a już w szczególności bossowie. Capcom poszedł też zdecydowanie dalej z mimiką postaci. Serio, dawno nie widziałem tak świetnie oddanych na twarzach i nawet w ruchach emocji i uczuć we wszystkich przedstawionych tu żyjących istotach. Nawet zwykłe Genmy potrafią pokazać na swych szkaradnych mordach strach czy radość, a nawet wysiłek podczas zwarcia broni!

I najlepsze w tym wszystkim jest to, że wersja na Switcha 2 właściwie nic nie traci z tego wszystkiego! Gra w doku wygląda po prostu pięknie na większych ekranach. W przypadku ekranu handhelda, gdy zasoby na odpalanie gry są mniejsze, oczywiście widać pewne artefakty, troszkę mniejszą ostrość pewnych elementów czy standardowo włosy mają więcej „pikselozy”, ale efekty wizualne czy nawet zakres rysowania obiektów nadal robią wrażenie. Jeśli chodzi o płynność, nie mam żadnych uwag. Onimusha: Way of the Sword raczej nie wyciąga 60 klatek, gdy w menu odblokujemy fps, ale grałem z takim ustawienie przez stacje dokujące (głównie) i przenośnie, a w żadnej sytuacji nie odczułem spadków płynności. Drugą opcją ustawienia klatkażu w menu jest zablokowanie go na 30 fps-ach, ale, szczerze, nie widzę takiej potrzeby. Problem z częścią graficzną mam właściwie tylko z HDR-em. Mam wrażenie, że twórcy trochę za bardzo na nim polegali z pogłębieniem kolorystyki oraz ustawienia czerni i jasności, które wykonujemy przed rozpoczęciem gry (można je potem poprawić i też to robiłem), niezbyt przenoszą się na inne ekrany. HDR mam wszędzie wyłączony (ale też robiłem sobie w tej grze porównanie z ciekawości), a bazowe ustawienia robiłem pod ekran Switcha 2 i gdy przenosiłem się na granie na monitorach obraz na nich był znacznie bardziej rozjaśniony względem grafiki prezentowanej na ekranie NS2. Z drugiej strony, właśnie w przenośnym graniu, obraz znów wydawał się znacznie ciemniejszy. Podobne problemy miałem też z Pragmatą, w którą grałem na handheldach PC. Nie wiem, jak to Capcomowi wychodzi, ale w innych grach takich różnic nie kojarzę.

Również wysokiej jakości jest oprawa dźwiękowa najnowszej odsłony Onimushy. W przypadku muzyki dostajemy w często pompatyczną muzykę orkiestrową, która jest właściwie standardem dla tego typu większych produkcji. Jednak poza ogólnie dobrą aranżacją, to, co ją wyróżnia, jest wpasowanie w nią wielu klasycznych japońskich instrumentów, jak biwy czy shamiseny, co idealnie zgrywa się z przedstawionym czasem historycznym. Bardzo obszerny soundtrack jest już dostępny na Spotify, więc możecie go sobie łatwo posłuchać. Efekty dźwiękowe, jak chociażby szczęk metalu ścierających się broni, czy nawet drobnostki, jak wybuchy i efekty dźwiękowe wyrywania wielkich słupów i walenie nimi we wrogów, także siedzą idealnie.

Rzadko przy japońskich tytułach zdarza mi się stwierdzić, że dubbing jest średni czy słaby. Ten kraj ma tę sztukę opanowaną po prostu do perfekcji. I również w  Onimusha: Way of the Sword jakość pracy aktorów głosowych jest pierwszorzędna. Ba, w tym przypadku nawet wchodzi na maksymalnie wysoki poziom! Już wspomniałem o dużej ekspresyjności charakterów wszystkich postaci oraz ich graficznemu wyrazowi. Natomiast głosy postaci dodają im finalny element, który sprawia, że całość przedstawień osób i potworów tworzy tak piorunujący efekt! Szczególnie ekspresyjnie wypadają główni adwersarze, bardzo wokalnie przedstawiający swoje psychopatyczne zapędy, ale nawet i bardziej stonowane głosy, chociażby Shizuki, idealnie oddają bazowe charaktery, ale też emocje, które w danej chwili nimi targają. Angielskiego dubu nawet nie sprawdzałem, choć chodziło mi to po głowie, ale niemal nie wyłączałem aplikacji z grą, a tylko z poziomu pierwszego menu można to zrobić. Gdzieś jednak mignął mi klip, w którym akurat Shizuka, będąc w rękawicy, dawała wskazówki Musashiemu, i gdy tylko usłyszałem ten lipny wybór głosu dla niej, przestałem myśleć o tym, że wypadałoby sprawdzić bardziej tę opcję. Tak więc nawet mimo tego, że w trakcie walk pada trochę dialogów, wciąż lepiej próbować je odczytać w formie napisów w środku pojedynku, niż iść w wersję angielską.

Spędziłem z  Onimusha: Way of the Sword 46 godzin. W porównaniu z innymi osobami, które też robiły wszystkie questy (nie wiem jak z maksowaniem ekwipunku), to wynik o około 16 godzin większy. Na tyle czasu wpłynęło moje lamienie w walkach z bossami, bo pierwszych kilku zajmowało mi wiele prób. Z czasem poziom skilla mi się podnosił i było już łatwiej pozbywać się kolejnych. Poza tym dużo przyjemności sprawiło mi bieganie po Kioto, zarówno gdy pojawiały się nowe tereny do eksploracji, jak i nawet gdy już miałem całe miasto dostępne. Musiałem zebrać każdą skrzynkę (co rusz pojawiają się nowe najmniejsze), uratowałem wszystkie pieski i wyciąłem całą masę mobów dla zabawy. Każda minuta spędzona z tą grą była czystą przyjemnością, nawet gdy poziom wyzwania dawał mi po dupie w początkowych fazach. O ostatniej walce już napisałem, ale też jeszcze zaznaczę, że była wspaniałą kulminacją tej produkcji. Dobrze, że nie lubię maksować gier i przechodzić ich ponownie na wyższym poziomie trudności, bo z „Carnage” na pewno bym sobie nie poradził… Tak więc dla tej produkcji, samej w sobie i portowi na Switcha 2 (ani jednego crasha czy dziwnego buga!), zostaje mi jedynie wystawienie naszej najwyższej oceny:


Zakup obowiązkowy!


Dodatkowa opinia – Krowen

Początkowe zapowiedzi nowej Onimushy traktowałem z przymrużeniem oka. Serię znałem tylko ze słyszenia i angażu Jeana Reno do trójki. Dodatkowo gier z motywem samurajskim mamy ostatnio aż za dużo. Nie bardzo też wiedziałem, czym ma być ta gra, szczególnie że wyglądała jak każdy klasyczny soulslike wydawany w ostatnich latach. Coś jednak mnie popchnęło, by sprawdzić demko na Steam i był to strzał w dziesiątkę! Way of the Sword kojarzy mi się z najlepszymi grami akcji z czasów PS2/PS3. Jest dość liniowo (chociaż w Kioto można się zgubić), ale wymagającej akcji jest tu co nie miara. Zginąłeś? Wracasz od razu do walki, bez jakiegoś gubienia dusz czy powrotów do ognisk. A sama walka… absolutnie miodna i nawet w demie prezentuje różne możliwości i taktyki, nie wspominając o wysokim acz sprawiedliwym poziomie trudności.

Kupiłem wersję na Switcha 2 i tak jak zazwyczaj gry lądują u mnie na kupce wstydu, tak tutaj wskoczyłem od razu. I było absolutnie warto. Można się czepiać, że przeciwnicy czekają na swoją kolej i niechętnie atakują nas zza ekranu, że kamera świruje, a końcówka to praktycznie boss rush. Nie odbiera to jednak ani grama emocjom, które towarzyszą pojedynkom. Każdy unik, każdy atak, każde parowanie ma ogromne znaczenie, a sukces lub porażka po desperackiej szarży na prawie wykończonego bossa smakują wyśmienicie. Poza tym radość z pokonania bossa jest tutaj ogromna, podobnie jak mniejsze zwycięstwa, czy udany unik i parowanie. Aż przypominają się słynne słowa byłego prezesa Nintendo: „Jeśli gra nie jest zabawna, to po co się przejmować?”. Tutaj zabawy jest cały wór. Grę ukończyłem w 23 godziny, a aktywności poboczne zostawiłem sobie niemal na koniec, zaliczając tylko „motyle” zadania poboczne, które realnie ubogacają świat i są ciekawie prowadzone.

Gra jest bardzo ładna, a mimika postaci w przerywnikach zasługuje na osobną nagrodę.  Jednak nie do końca zgadzam się z Quithe, jeśli chodzi o wybór trybu graficznego – może i „odblokowany” klatkaż wygląda ładniej, ale na zablokowanych 30 dużo łatwiej wchodziło mi parowanie ataków.

Naprawdę polecam sprawdzić demo, jeśli nie jesteście przekonani czy to gra dla Was. Mnie absolutnie zachwyca dynamiczny system walki i bogatymi animacjami, które nadają Onimushy charakterystyczny styl, którego nie da się pomylić z inną grą. Dla mnie jest to absolutny kandydat do Gry Roku.


Serdecznie dziękujemy firmie Cenega
za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego gry.


Producent: CAPCOM
Wydawca: CAPCOM
Data wydania: 4 września 2026 r.
Dystrybucja: cyfrowa i fizyczna (game-key card)
Waga: 32 GB
Cena: 299 PLN
Platformy: Nintendo Switch 2, PC, PlayStation 5, Xbox Series S/X

Możesz również polubić…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *