Resident Evil (2026)

Czy filmową serię Resident Evil udało się w końcu wyciągnąć z rynsztoka? 

Może wy także znaleźliście się w takiej sytuacji – rozmawiacie z „normalnym” znajomym i wspominacie w pewnym momencie, że jesteście fanem serii Resident Evil. Wasz rozmówca patrzy na was z lekkim grymasem, a następnie dodaje: „Kilka lat temu oglądałem chyba jedną część, ale, szczerze, to ten film był strasznie gówniany”.

Niestety, seria filmów na podstawie serii Capcomu, którą „opiekował” się Paul W. S. Anderson, nie była ani udana, ani dobrze przejęta przez fanów, ale jednak stała się na tyle popularna, że dla sporej części populacji „Resident Evil” zaczęło kojarzyć się głównie z obrazem pokrytej lateksem Milli Jovovich zamieniającej zombie w mięsną papkę. Nawet Capcom w pewnym momencie w końcu uznał, że taki wizerunek serii powoduje więcej szkód niż pożytku. Filmowa seria została zrebootowana za pomocą „Resident Evil: Welcome to Raccoon City” z 2021 roku – miał on być znacznie wierniejszą adaptacją gier, a finalnie okazał się być może nawet jeszcze gorszy niż poprzednie próby przeniesienia Biohazard na srebrny ekran.

Cóż, do trzech razy sztuka. Zaledwie 5 lat później otrzymaliśmy kolejną próbę zaadaptowania konsolowego horroru na język filmu, ale tym razem już przed premierą czuć było, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko pospieszną próbą zmonetyzowania popularności gier. Do stworzenia nowego filmu  – zatytułowanego tym razem po prostu „Resident Evil” – zaangażowano bowiem Zacha Creggera. Reżyser ten dał już się poznać jako wyrazisty filmowiec, a jego dwa dotychczasowe horrory – „Barbarian” z 2022 i „Weapons” z zeszłego roku – spotkały się z pozytywnym odbiorem zarówno krytyków, jak i widowni. Wszystko wskazywało więc na to, że tym razem faktycznie może się udać, a wypowiedzi reżysera sugerowały, że zamiast fanatycznego wręcz klękania przed materiałem źródłowym dostaniemy historię, która postara się przełożyć kwintesencję tego, czym jest Resident Evil na język filmowy.

Jeśli więc oczekiwaliście, że w którymś momencie na ekranie pojawi się Chris, Jill, Leon lub Claire, to się rozczarujecie. W filmie nie znajdziemy żadnych znajomych fanom twarzy. Zamiast tego produkcja skupia się na Bryanie (granym przez Austina Abramsa) – kurierze medycznym zajmującym się transportowaniem organów pomiędzy szpitalami. Zmęczony formalnościami i prawdopodobnie spłukany bohater zgadza się na przyjęcie jednego dodatkowego zlecenia polegającego na jak najszybszym dostarczeniu paczki do Raccoon City. Jak się pewnie domyślacie, z pozoru niewymagająca robota szybko staje się walką o przetrwanie, gdy okazuje się, że miasto zostało opanowane przez zmutowane zombie.

Bryan to typowy protagonista z przypadku, więc nie posiada żadnego doświadczenia z bronią palną poza grami wideo. Przerażony, potykający się o własne nogi, zmusza się do choćby najmniejszych aktów odwagi, klnący pod nosem co kilka sekund. Poprawiający swoją swoją czapkę beanie protagonista zachowuje się dokładnie tak jak większość z nas, gdy pierwszy raz odpaliliśmy którąś z odsłon horrorowej serii. Ucieka przed zombie, biegając wokół radiowozu, zazwyczaj tylko jeden na sześć wystrzelonych przez niego pocisków trafia w cel, szuka nabojów w każdej możliwej szufladzie w opuszczonym domu, i czasami popełnia komicznie głupie decyzje pozbywając się przedmiotu, który kilkanaście sekund później okazałby się być bardzo pomocny.

Zach Cregger zamiast nieudolnie próbować zaadaptować historię opowiadaną w grach (która, powiedzmy sobie szczerze, zazwyczaj nie był najmocniejszą stroną gier Capcomu), obrał zupełnie inną drogę i przy swojej wersji filmowego Residenta skupił się na przeniesieniu najbardziej ikonicznych aspektów samej rozgrywki. Nie oznacza to, że bardziej oczywistych nawiązań tutaj nie ma zupełnie. Czasami w oko rzuci się nam stojąca samotnie w środku pomieszczenia maszyna do pisania, innych razem w rogu kadru zauważymy znajome puszki First Aid, a i złowieszczo niekompetentna korporacja Umbrella pełni kluczową rolę w drugiej części filmu.

Wszystko to powoduje, że „Resident Evil” znacznie częściej balansuje między komedią a horrorem niż się spodziewałem. Czuć tutaj komediowy zmysł reżysera (karierę zaczynał jako członek grupy The Whitest Kids U’ Know), a Austin Abrams świetnie sprawdził się w roli równie zdezorientowanego i przerażonego, co zirytowanego kuriera, który akurat przeżywa najgorszą noc swojego życia.

Komedia pełni tutaj rolę przeciwwagi dla autentycznie przerażających monstrów, które regularnie odwiedzają ekran. T-virus w wersji filmowej łączy w sobie elementy zarówno klasycznych zombiaków z pierwszych części Resident Evil, jak i potęgującymi ich zdolności cechami pasożytów Las Plagas, a nawet pleśni z Resident Evil 7 i Village. Zombie – o ile przedstawiane nam tutaj maszkary możemy tak jeszcze nazywać – zdają się wręcz posiadać dziwny rodzaj zbiorowej świadomości, co chętnie wykorzystują, aby jak najbardziej uprzykrzyć życie kurierowi. Zdecydowana większość projektów jest oryginalna i zahacza często o rejony body horroru – przykładem niech będzie chociażby zbiór kończyn toczący za bohaterem się niczym śnieżna kula.

Cały ten krwawy kabaret wspaniale dopełniają zdjęcia, za które odpowiedzialny jest operator Dariusz Wolski. Zarówno pierwsza część filmu, którą spędzamy na pokrytych śnieżną zbroją rejonach świetnie uwypukla czerwone ślady krwi na przedmieściach, jak i samo Raccoon City przedstawione za pomocą klaustrofobicznych uliczek Pragi prezentuje się fantastycznie. Do tego dodajmy świetny montaż dźwięku oraz muzykę braci Holladay i bezpiecznie można przewidzieć, że przynajmniej w kategoriach technicznych nowy „Resident Evil” może liczyć na kilku nominacji w sezonie nagród. Jeśli macie jeszcze okazję, obejrzyjcie ten film w kinie.

Koniec końców najważniejsze w nowej adaptacji Resident Evil jest to, że zaangażowani w produkcję filmowcy mieli chęć i pomysł na zaadaptowanie znanych z gier motywów w taki sposób, aby w końcowym dziele czuć nadal było autorskie pomysły reżysera. Pod płaszczykiem gnijących zwłok, jump scarów i potworów tworzących żywą tkankę ze stęchłego powietrza znajdujemy tutaj także historię o tym, czym kończy się paniczna ucieczka przed zmianami. Możemy przed nimi uciekać tak długo, jak jesteśmy w stanie nabrać powierza do płuc, ale wcześniej czy później w końcu życie nas dogoni, a zbyt długie zwlekanie może skutkować tragicznymi konsekwencjami. A poza tym „Resident Evil” to po prostu dobry i świetnie nakręcony blockbusterowy horror.

Czy „Resident Evil” Zacha Creggera to najlepsza filmowa adaptacja w historii? Normalnie takie pytanie na koniec recenzji zadaje się retorycznie, aby następnie wskazać na inne przykłady podobnych sukcesów. Ale tym razem po prostu takie nie przychodzą mi do głowy. O ile w ostatnich latach faktycznie seriale na podstawie gier video zaczęły się wyrabiać, próby podbicia kin zawsze kończyły się sromotną porażką. Po wyjściu z kina pierwszy raz poczułem, że obejrzałem filmową adaptację gry, która jest dobrym filmem. Nie „tak złym, że aż dobrym”, ani „głupim, ale zabawnym” albo „pełnym smaczków dla fanów”. Po prostu dobrym filmem.

Więc tak, dzięki wyjątkowo słabej konkurencji „Resident Evil” to najlepsza filmowa adaptacja gry wideo* w historii. I nie potrzebowaliśmy cameo Leona oraz Tyranta, aby to się udało.

* nie licząc Super Mario Bros (1998) – kom. KotStation**

** ale na pewno licząc The Super Mario Galaxy Movie – kom. Maniaka

Opinia: KotStation

W pętli gameplayu i narracji, czyli po co komu filmowe adaptacje gier?

Zła fama filmowych adaptacji gier zdaje się brać głównie z tego, że ekranizowano serie, których fabuły bronią się w kontekstach kanapowo-kontrolerowych, ale przeniesione na literę scenariusza stają się kalką wielu innych filmów z ubraniem ich w znaną marką (patrz Tomb Raider, nie mówiąc już o przygodach hydraulika). Rzadko kiedy próbowano przenieść samo doświadczenie grania na filmową klatkę. Paradoksalnie tego przykładem jest Silent Hill z 2005, który razi izometryczną kamerą (kto tak kręci filmy?) oraz zdarzeniami fabularnymi w rodzaju znalezienia karteczki z kodem w szafce, ale ponownie, świat gry pozbawiony aspektu odkrywania go samodzielnie zupełnie traci na swojej wyjątkowości.

Od czasu najsłynniejszych porażek w zakresie ekranizacji gier wideo minęło już dużo czasu. I od tego czasu nie tylko pojawiły się bardzo udane seriale, ale też zupełnie zmienił się wzór tworzenia kasowych blockbusterów. Wiodącą kategorią stała się immersyjność, która przeszła od przełomów technologicznych (era 3D, fenomen IMAX) do samego sposobu kręcenia i budowania narracji, dążącego do skoncentrowania w filmie jak największej liczby „atrakcji” tak intensywnych, że aż odczuwanych w ciele przez podnoszenie adrenaliny. Dużą zasługę w tym miały właśnie growe „blockbustery”, „filmowe” narracje action-adventure, które najpierw czerpały inspirację ze świata Hollywood, by potem zaciągnięty dług spłacić w swojej wielokrotności. Prawda jest taka, że przeciętny widz obecnie ma szansę obejrzeć bardzo dużo „letsplejów” przebranych za kino. Z paru ostatnich lat: Furiosa: Saga Mad Max (kamera wodzi za ruchem tak, że potrafię sobie wyobrazić „Press X to interact” nałożone na ujęcie) czy 28 lat później (bardzo charakterystyczne kill shoty i „questowa” struktura filmu). Żeby nie było, że wymyślam, można było sobie poczytać o tym zjawisku już z dekadę temu (alternatywnie też to). 

Z tego właśnie powodu fakt, że „Resident Evil” ogląda się tak, jakby grało się w grę, nie jest dla mnie niczym przełomowym, a brakuje mu innego, bardzo ważnego elementu – jakiejkolwiek wiarygodności psychologicznej i ładunku emocjonalnego w fabule. Można się uśmiechnąć, widząc pokój z maszyną do pisania, poczuć absurd zderzenia „growych” konceptów z rzeczywistością (jak kompletnie nieudana ucieczka po linie ze stodoły czy kolejne nieudane próby sforsowania zamków), napompować się adrenaliną, gdy zawieszona nad ręką bohatera kamera drży podczas otwierania drzwi czy pomyśleć, że trafiliśmy do ekranizacji zupełnie innej franczyzy widząc bardzo długą klatkę schodową. Jednocześnie fabularnie film jest po prostu wiązanką „misji”, które łączy osoba bohatera. Ma prostą motywację i prosty dylemat: decydując się na szybki zarobek w ucieczce przed odpowiedzialnością, wpakował się w niewyobrażalny koszmar. To, że z prostej historii o złych decyzjach da się zrobić bardzo przekonujący psychologicznie film, pokazała „Obsesja”.  „Resident Evil” jednak emocjonalny wątek wrzuca w sumie tylko po to, żeby był – gdy w kulminacyjnym momencie do bohatera wszystko dociera i nagrywa swoją historię na dyktafon w telefonie, jest to kolejny ukłon w stronę growego storytellingu. Napięcie tymczasem siada. Marny wątek życia osobistego odbiera filmowi wiarygodność wiele razy bardziej niż stosy sucharów rzucanych przez Abramsa (a jest to pewne osiągnięcie…).

Mimo tego Resident Evil to solidna porcja rozrywki, bardzo dobra wizualnie, imponująca odtworzeniem atmosfery gier, z naprawdę wyróżniającą się ścieżką dźwiękową. Tylko co z tego, skoro mam wrażenie, jakbym oglądała wysokobudżetowy „letsplej”?