Nintendo Switch 2 – opinie czytelników

Miejsce IV – Roger „Guile” Waszkiewicz

Nie żyje król, niech żyje król? – parę słów na temat Nintendo Switch 2

Mój stosunek do Nintendo był zawsze bardzo ciepły. Szczególnie do konsol przenośnych, bo ze stacjonarkami, poza emulacją tych starszych, zawsze było mi nie po drodze. Natomiast jeśli chodzi o handheldy, to miałem w posiadaniu wszystkie z głównej linii i zakupu żadnego nie żałowałem. Jak zatem ma się sytuacja w kwestii następcy, de facto, najpopularniejszej konsoli Nintendo?

Pierwszy Switch zawitał w mojej kolekcji niejako z istotnej potrzeby. Granie na 3DS-ie już powoli nie wystarczało, a granie na stacjonarce nie wchodziło w grę, bo w tym okresie bardzo dużo podróżowałem po całej Polsce w związku z delegacjami, na które byłem wysyłany. Tak więc zakup tej konsoli w mniej niż rok po jej premierze był dla mnie dość oczywisty i w żadnym wypadku nie żałowałem tej decyzji. Przeszedłem dziesiątki gier, co przełożyło się na ładnych kilka tysięcy godzin spędzonych z tą konsolą. W mojej kolekcji znajduje się około 700 tytułów, z czego połowa to gry w wydaniach fizycznych i cały czas kupuję nowe. Słowem – klasa. Nie powiem, żeby była to moja ulubiona konsola, bo ten tytuł jest dumnie i niezmiennie dzierżony przez Nintendo DS, ale jest na pewno w moim top 5 konsol, a może nawet top 3. Nietrudno zatem zauważyć, że w mojej opinii następca Switcha ma naprawdę duże buty do wypełnienia, które rosły z każdym kolejnym rokiem, w którym fani Nintendo oczekiwali, że nowa konsola zastąpi już leciwego Pstryka, a się nadal nie pojawiała. W końcu w 2025 roku nadszedł dzień sądu, a Nintendo miało zaprezentować system, który sprawi, że wyskoczymy ze spodni, tylko czemu ja je nadal mam na tyłku?

Nie mogę powiedzieć, żeby pierwsze ogłoszenie następcy Pstryka było jakoś szczególnie monumentalne. Dwuminutowy pokaz, który w zasadzie nic nie pokazał poza nowym Mario Kartem i tym, że Switch 2 będzie bezpieczną ewolucją. Ot większy ekran, więcej mocy, nieco lepsza ergonomia. Więcej jednak nie było potrzeba, bo fani Pstryka nie potrzebowali czegoś zupełnie nowego, a właśnie głównie jakiegoś upgrejdu, który pozwoliłby im podnieść jakość ogrywanych gierek. Jednak przed premierą zaplanowaną na kilka miesięcy później zaczęły wychodzić zgrzyty, które potrafiły podnieść ciśnienie nawet najzagorzalszym fanom Nintendo. Chyba największym tego typu problemem były tzw. Game Key-cardy (dalej nazywane GKC), które do dzisiaj są dość kontrowersyjne. Słowem wyjaśnienia, są to cartridge, które nie mają w sobie gry, a jedynie licencję do jej pobrania z sieci. Niby jest to lepsze rozwiązanie od kodów do pobrania gry w pudełku, bo przynajmniej można taki tytuł odsprzedać, ale nie tego oczekiwało wielu graczy. Z jednej strony wiadomo, że gry zajmują coraz więcej przestrzeni i trudno o to, żeby wszystko się mieściło na fizycznych nośnikach, zresztą już nawet na PlayStation 5, które korzysta z BD, jest coraz więcej gier, które wymagają pobrania większości danych z sieci, więc było wiadomo, że Nintendo również od tego nie ucieknie. Z drugiej jednak strony, było również od początku wiadomo, że wielu wydawców pokusi się na wybór tej opcji jako znacznie tańszej alternatywy. Niestety wprowadzenie GKC, to ogromny cios w stronę społeczności kolekcjonerów, których przecież na Switchu nie brakowało. Na całe szczęście GKC nie są jedyną formą fizycznych cartridge’y, są też takie z całą grą na nich, z której to opcji głównie korzysta Nintendo dla swoich produkcji, ale i nie tylko, bo np. też nasz rodzimy Cyberpunk 2077.

Kolejnym zgrzytem była cena gier. Chyba każdy się spodziewał, że nowy standard cenowy w postaci 70$ będzie pewny na Pstryku 2, ale Nintendo postanowiło przesunąć granicę jeszcze bardziej i ich gry na start kosztują 80$ albo 90$, jeśli chcemy wydanie fizyczne. Ciężko jest usprawiedliwiać oba te zgrzyty, ale też patrząc na to, co się dzieje na świecie, chyba nie powinniśmy być specjalnie zaskoczeni. Ostatnim zgrzytem dla niektórych mógł być dobór gier na premierę. Poza portami kilku starszych gierek (w znacznej większości na GKC) oraz remasterów szlagierów z pierwszego Pstryka, dostaliśmy jeszcze nową odsłonę Mario Kart i gloryfikowaną, a w dodatku płatną instrukcję dla drugiego Pstryka, czyli Welcome Tour. Nie jest tego dużo, ale kolejne gierki już czekały w kolejce na premierę, więc wielu graczy nie odczuło tego aż tak mocno, ale rozumiem również, że dla wielu innych było to o wiele za mało.

Mimo tego wszystkiego hype na tę konsolę rósł z dnia na dzień i wszyscy się tylko zastanawiali, czy zaraz nie pojawią się jakieś problemy z dostępnością, ale te nie nadeszły, bo Nintendo się świetnie przygotowało do premiery i prawie każdy był w stanie grać na jej w dniu wydania. Sam Nintendo Switch 2 kupiłem na premierę. Z jednej strony tłumaczyłem sobie, że do celów częściowo służbowych będzie mi potrzebny dostęp do nowego Mario Karta, a z drugiej chciałem sobie ponadrabiać starsze tytuły w lepszej jakości i mimo wszystko też już coraz rzadziej sięgałem do Pstryka na rzecz ogrywania gier na Steam Decku.

Pierwsze wrażenia z obcowania z nową konsolą były jak najbardziej pozytywne. Nowy sposób łączenia joyconów z konsolą daje nadzieję, że problemy z ich rozłączaniem nie będą aż tak dotkliwe, jak to było w pierwszym Pstryku. Co prawda analogi nadal nie mają efektu Halla, ale podobnież to konstrukcyjne ograniczenie, a i sam problem z driftem na razie się nie pojawia, więc jest to dla mnie OK. Sama konsola też sprawia wrażenie lepiej wykonanej. Na minus na pewno trzeba zaliczyć brak możliwości zakupu wersji z ekranem OLED, a także tylko 256 GB wbudowanej pamięci, która to ilość w obliczu stosowania GKC jest śmiesznie mała.

Oczywiście na początku najwięcej czasu spędziłem z Mario Kart World, które jest świetną grą, ale brakuje jej paru dość oczywistych rzeczy, które sprawiłyby, że byłaby jeszcze lepsza. Skusiłem się też na Welcome Tour, bo uznałem, że cztery dyszki za dostęp do fajnych techdem nie jest wybitnie wygórowaną ceną. O dziwo bawiłem się całkiem nieźle, ale to prawda, że powinna być to produkcja dodawana za darmo do zakupionej konsoli. Po premierze głównie grałem w starsze tytuły, które odkładałem sobie na później, ale na samego drugiego Pstryka miałem jeszcze romans z nową wersją Hogwart’s Legacy, Street Fighterem 6 i siódmą Cywilizacją. W przypadku tej ostatniej pozycji nawet przetestowałem nową formę kontroli za pomocą joyconów, czyli trzymania ich jak myszki, ale, szczerze mówiąc, po niedługim czasie wróciłem do standardowej metody sterowania. W każdym razie każda z tych gier wyglądała świetnie na drugim Pstryku i nie odstawała specjalnie od wersji dostępnych na innych platformach.

To wszystko dobrze, ale czy jednak nie za mało? Nie grałem jeszcze w Donkey Konga Bananzę, ani w nową Zeldę Musou, Kirby Air Riders również na razie sobie odpuszczam. Jednak z opinii znajomych wiem, że to naprawdę dobre gry, ale mi jednak trochę brakuje nowości. Chciałbym zagrać w nowego Fire Emblema, w jakąś nową marianową sportówkę, jakiegoś Wario Ware, który porządnie by wykorzystał nowe możliwości tej konsoli. Nowym Smashem czy czwartą Bayonettą również bym nie pogardził, chociaż trójka mnie trochę wymęczyła. Purystom na pewno zabraknie nowego 3D Mariana, niektórzy to w ogóle chcieliby już nową Zeldę i jest to zrozumiałe, ale czy to znaczy, że gry, które do tej pory wyszły wyłącznie na drugiego Pstryka, to mało? Czy pierwszy Switch miał obiektywnie lepszy dobór gier na początek? Nie jestem do końca przekonany i myślę, że wypada to bardzo podobnie. Jeśli Nintendo porządnie się rozkręci i utrzyma tempo wydawania gier ekskluzywnych, co można było zobaczyć na pierwszym Switchu, to będzie więcej niż dobrze. Ale jeśli ktoś nie widzi w dostępnych tytułach niczego dla siebie, a ogrywanie gierek na pierwszym Switchu nadal mu sprawia przyjemność, to nie ma po co się śpieszyć z przesiadką. Natomiast osoby, które nie skusiły się na poprzednią konsolę Nintendo, powinny czym prędzej pobiec do sklepu, bo mają co nadrabiać, gdyż liczba gier wartych ogrania z poprzednika jest zatrważająca.

Co zatem ostatecznie myślę o Switchu 2? Jest to bezpieczna ewolucja znanej i lubianej formuły. Gram na niej od premiery, na zmianę ogrywając starsze i nowsze tytuły. Bawię się na tyle dobrze, że nawet specjalnie nie mam ochoty sięgać po Steam Decka, więc nie powiem, żebym żałował tego zakupu. Niemniej jednak szczerze wątpię, żeby Nintendo powtórzyło sukces pierwszego Switcha. Będzie dobrze, pewnie lepiej niż w przypadku 3DS-a, który również miał duże buty do wypełnienia i dość mocno na tym polu poległ. Chciałbym więcej gier pod siebie, więcej produkcji wydawanych na fizycznych nośnikach poza formą GKC, więcej produkcji, które w nietypowy sposób wykorzystają indywidualne możliwości tej konsoli, których na próżno szukać na innych sprzętach. Wiem jednak, że potrzeba na to czasu i mam tylko nadzieję, że nie będę na próżno na to wszystko czekał. Nowy Fire Emblem i Mario Tennis są już zapowiedziane, więc pod tym kątem mam na co czekać. Zatem z mojej perspektywy na pewno warto dać szansę drugiemu Pstrykowi, bo ta konsola się jeszcze rozkręci, a magia Nintendo jest w tym sprzęcie nadal silna. Mimo wszystko polecam!