PRAGMATA

przez Quithe · Opublikowano 27 maja 2026 · Zaktualizowano 28 maja 2026

Koncepcja wizualna gry również jest ciekawa. Gdyby przyszło nam tylko biegać po bazie w domyślnej jej opcji, byłaby bardzo nudna. Na szczęście dzięki wydarzeniom sprzed właściwiej rozgrywki poruszamy się w dużej mierze po zdemolowanym obiekcie, w którym zaszło dużo zmian przez problemy na lunanicią. W większości będziemy poruszać się po raczej mniejszych arenach, lecz pojawia się też kilka większych miejsc zrobionych z rozmachem. Z dużym zaciekawieniem rozglądałem się po rekonstrukcji kawałka Nowego Jorku, interesujące było wyjście na powierzchnię Księżyca. Natomiast pod sam koniec gry zobaczymy naprawdę solidny rozpiździel! Mnie ta estetyka bardzo przypadła do gustu, podobnie też z projektami mechanicznych przeciwników. I mimo grania na dość ograniczonych ustawieniach wizualnych, i tak śmiało mogę powiedzieć, że gra wyglądała bardzo dobrze.

Zabawy w symulatorze. Poszczególne cele można zaliczyć osobno, ale da się też zaliczyć wszystkie na raz.

W przypadku Steam Decka nie liczcie na 60 klatek na sekundę. Tak właściwie gra najstabilniej działała na 30, choć miejscami miała swoje spadki przy ustawieniu jakości tekstur na niskie. Efekty wizualne miałem zrzucone też na minimalne, podobnie cienie i różne opcje oświetlenia (generalnie domyślne ustawienie, które się pojawia). To, co było istotne pod wysokie ustawienia, to włosy Diany, bo inaczej wyglądają kiepsko. Próbowałem bawić się z FSR i generowaniem klatek z poziomu menu gry, ale efekt był zwyczajnie słaby i niewarty zachodu (nie mam Lossless Scaling). Grafika wyglądała o wiele ostrzej bez tych dodatków i nawet ze spadkiem klatkażu przy doczytywaniu tekstur wolałem grać w ten sposób. Poza tym same walki były płynne, a Hugh i tak porusza się jak czołg, więc wszystko się dobrze zgrywało. Ciekawostką jest natomiast to, że gdy gra trochę się zakrztusi z ładowaniem obrazu, wskakuje na maks sekundę znaczek „loading”, ale za to RAM jest trzymany w ryzach i tylko raz zdarzyło mi się, że gra się wykrzyczała, a miałem wtedy średnie tekstury. Usypianie i wybudzanie Decka z otwartą grą również działa bez problemu. Przez cały czas miałem ustawionego Decka na 15W i nawet przy pełnej mocy bateria trzymała lekko ponad dwie godziny, więc całkiem, całkiem.

W przypadku Legiona Go z Bazzite’em po podobnych próbach z różnymi opcjami ustawień właściwie główną wprowadzoną zmianą było przejście z jakości tekstur z niskich na średnie, 20W TDP i 900p. Przy takiej opcji Pragmata działa w okolicach 50 klatek i tu pojawiają się już lekkie problemy z dostosowaniem FPS. Na pewno przy grze na domowym monitorze mogłem mieć ustawione 40 fps i trzymały się bardzo stabilnie, dodatkowo jeszcze VRR mogłem odpalić, więc brak uwag do płynności w tej opcji. Na monitorze zewnętrznym Arzopa, który obsługuje tylko 60Hz, trzeba by zrzucić klatkaż do 30, żeby nie skakał, ale w sumie spadki nie były radykalne, więc zmienność mi nie przeszkadzała, bo wciąż była mniej zauważalna niż na Decku. Grałem też chwilę na LeGo handheldowo, ale, kurde, już nawet nie pamiętam, czy tam dostępne było ograniczenie do 40 klatek. Bateria pewnie pociągnie wtedy standardową godzinę z lekkim hakiem.

Generalnie, im macie mocniejszego handhelda PC, tym będą dostępne lepsza grafika i stabilność, ale śmiało mogę powiedzieć, że nawet i na Steam Decku gra się przyjemnie, choć jest obecnie pod tę słabszą opcję. Za to nadrabia czasem na baterii.

Już niemal cztery strony tekstu natłukłem, a jeszcze nie wspomniałem o audio. Co tu dużo mówić, w przypadku dubbingu sprawdziłem angielski i japoński – oba są świetnie, każda z tych językowych grup bardzo dobrze zagrała swoje role. Osobiście tym razem skończyłem z angielskim, bo jednak było łatwiej, gdy padały dialogi w trakcie walk i też nie musiałem tak śledzić napisów, więc bardziej skupiałem się na obrazie. Poza tym Diana w trakcie walk daje wskazówki, żeby np. zrobić unik, co też jest przydatne. W przypadku efektów dźwiękowych nie mam zastrzeżeń. Muzyka to w znacznej mierze różne wariacje elektroniki i jak nie jest to moja ulubiona opcja, tak tu bardzo dobrze komponuje się z futurystyczną koncepcją osadzenia akcji. Pod koniec gry twórcy muzyki wpadli także na pomysł, żeby trochę „zepsuć” podkład, co ciekawie zgrywa się z aktualnym stanem rzeczy. Tak właściwie przez chwilę miałem wrażenie, że coś się audio znowu skopało po wybudzeniu systemu z grą, ale nie, to celowy zabieg. Tak więc sfera audio również na plus.

Do tej pory nie pasowało mi wplecenie informacji o polskim przekładzie, więc zrobię to w tym miejscu. Generalnie, polskie tłumaczenie jest dobre, widać, że ekipa tłumacząca starała się zrobić ciekawszy przekład słowotwórstwem, jak w przypadku „lunanici”. Natomiast gdy ma się włączony japoński dubbing i jest się osłuchanym z tym językiem, pojawia się trochę zgrzytów i od razu wiadomo, z jakiego języka było tłumaczenie. Mocno jednak zirytowało mnie to, że bazę księżycową przetłumaczono jako „Bastion”, gdy oryginalnie jest to „Cradle” i po naszemu powinna być po prostu „Kolebka” (nawet w japońskiej wersji jest używana angielska nazwa). Tą nadinterpretacją tłumacze mocno się nie popisali… Dodatkowo w kilku miejscach rzuciło mi się w oczy, że automatyczne tłumaczenie (bo oczywiście że z takiego do przyspieszenia korzystają…) nie zostało poprawione i tekst nie do końca odpowiada temu, co powinno być. Generalnie więc jakość polskiego przekładu jest dość wysoka, ale zabrakło ostatnich szlifów.

Ciekawostką są wstawki filmowe. Są generowane na bieżąco do minimum full HD z powodu strojów i na Decku zawsze spada im klatkaż.

Przejście fabuły Pragmaty zajęło mi 14 godzin. Nie grałem pod wydajność, tylko szwendałem się, gdy tylko mogłem, zdarzyło mi się czasem zginąć, czasem specjalnie wracałem do bazy, żeby uzupełnić zapasy zdrowia. I czas ten spokojnie mogę określić za przyjemnie spędzony. Z zaciekawieniem oglądałem, jak Hugh i Diana się poznają oraz jak walczą z coraz większymi przeciwnościami. Również samo prowadzenie ich w walce dało mi frajdę, choć trudno mówić o konkretnym wyzwaniu. Gdybym miał więcej czasu, pewne osobiście spróbowałbym podejść do „Zagubionego sygnału” i zrobiłbym więcej wyzwań. 259 PLN brzmi jak wysoka cena za taki podstawowy czas z grą, jaki ja jej poświęciłem, ale jeśli postanowicie podejść do dodatkowych wyzwań, spokojnie zajmie z 10 godzin więcej. Czy ta kwota już teraz Wam odpowiada, musicie zdecydować sami. Ja natomiast zostawię Was z informacją, że warto po Pragmatę sięgnąć, nawet jeśli nie od razu, to przy najbliższej pasującej Wam promocji, ponieważ tytuł oferuje trochę świeżości w kwestii walki (o ile nie jesteście nastawieni na intensywną akcję) oraz parę protagonistów, która zostawia ślad w gamingowych serduszkach.

Polecamy!

Opinia z gry na Nintendo Switch 2

Maniak:

Na papierze główny gimmick Pragmaty nie powinien działać. Trzecioosobowa strzelanka, w której przeciwnicy nie otrzymają praktycznie żadnych obrażeń dopóki nie rozwiążemy krótkiej łamigłówki? Brzmi to monotonnie i jak niepotrzebne zagmatwanie. Capcomowi jednak udało się doszlifować ten system do tego stopnia, że w rezultacie otrzymaliśmy jeden z najbardziej oryginalnych shooterów ostatnich lat. Zmniejszanie odporności przeciwników, tymczasowe blokowanie ich umiejętności czy zwracanie ich przeciwko sobie za pomocą hacków aktywowanych przez Dianę znacząco urozmaica standardowe odstrzeliwanie głów, a gra do samego końca dorzuca do tej mieszanki nowe mechaniki (np. czerwone tarcze osłaniające przeciwników, które musimy najpierw wyeliminować spluwą, aby odblokować kolejne fragmenty siatki dla Diany). Podzielność uwagi jest wymagana, ale nigdy nie przytłacza.

Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie także historia. Powiedzmy sobie szczerze – gry Capcomu nigdy nie były znane za swojej fabuły. Pragmata serwuje jednak bardzo interesujące miejsce akcji – zarządzaną prywatnie stację księżycową wyposażoną w super zaawansowane drukarki 3D zdolne do wytworzenia imitacji niemalże każdego przedmiotu (lub nawet całego miasta), które jednak nigdy nie są w stanie zastąpić swoich pierwowzorów. Także relacja między duetem bohaterów jest rozpisana naprawdę sensownie, a narastająca więź między inżynierem a androidką działa przekonywająco, więc bardziej emocjonalne momenty fabuły pozostawiają po sobie odpowiedni ślad. No i doceniam, że Hugh praktycznie od razu zaczyna ufać Dianie, dzięki czemu fabuła nie marnuje kilku godzin na przedstawienie tego, jak to oschły protagonista musi się przyzwyczaić do swojej nowej roli, z czym problemy mają niemal wszystkie „„dad game” od czasu The Last of Us.

Pragmata to świetny popularnonaukowy shooter i sprawdza się również w w wersji na Switcha 2. Miałem już takie wrażenie po Resident Evil Requiem, ale Pragmata utwierdziła mnie w przekonaniu, że Capcom jest obecnie najlepiej radzącym sobie z portowaniem gier na nową konsolę Nintendo deweloperem. Szata graficzna stoi tutaj na wysokim poziomie, a dzięki wykorzystaniu DLSS jakość obrazu nie cierpi tak, jak miało to miejsce w przeszłości przy portach „dużych” gier na pierwszego Switcha. Czasami w oczy rzuci się trochę bardziej rozmazana tekstura – co pewnie jest wynikiem dużo mniejszego rozmiaru gry na Switchu 2 – oraz włosy Diany, które porzucają symulację każdego kosmyka na rzecz bardziej tradycyjnej techniki. Różnice te w trybie handheld są jednak maskowane mniejszym wyświetlaczem, a i w trybie TV uwydatniają się raczej tylko przy bezpośrednim porównaniu z resztą konsol. Pochwalić trzeba też wsparcie dla HDR (w trybie TV, HDR na ekranie konsoli to wciąż chwyt marketingowy), celowania żyroskopem (wsparcia dla trybu myszy brak), krótkie czasy ładowania oraz stabilność – Requiem zdarzyło się czasami wykrzaczyć do menu konsoli, w Pragmacie nie uświadczyłem tego problemu ani razu.

Do portu mam tak naprawdę jedno „ale” i dotyczy ono klatkażu. Z jakiegoś powodu Capcom nadal stawia na odblokowany framerate w swoich portach na Switcha 2. Do stabilnych 60 klatek na sekundę grze jednak trochę brakuje – w praktyce mamy do czynienia zazwyczaj z okolicami 50 fps. Da się tak grać, ale jednak uważam, że dużo lepszym wyborem byłoby zablokowanie odświeżania na 30 fps (może nawet pozwoliłoby to na implementację symulacji ruchu włosów) lub dodanie trybu 40 fps, który byłby złotym środkiem. Skoro nawet Bethesda dała radę to ogarnąć przy Fallout 4, to Capcom nie ma chyba żadnej dobrej wymówki.

Polecamy!

Serdecznie dziękujemy firmie Cenega
za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego gry.

Producent: Capcom
Wydawca: Capcom
Data wydania: 17 kwietnia 2026 r.
Dystrybucja: cyfrowa i fizyczne (NS2 ma Game-Key Card)
Waga: PC – 34,3 GB; NS2 – 13,2 GB
Cena: 259 PLN
Platformy: PC, Nintendo Switch 2, PS5, Xbox X|S

Screeny z Nintendo Switch 2: