CD-Action EXPO i Indie Mania Show 2026 – relacja

przez Quithe · Opublikowano 9 czerwca 2026 · Zaktualizowano 10 czerwca 2026

Quithe

O pojechaniu na CD-Action EXPO myślałem już rok wcześniej, także dlatego, że Krowen mocno namawiał. Nie udało się wtedy, ale na najnowszą edycję nasza redakcja została zaproszona przez Fornixa Games, organizatorów Indie Mania Show. Dobrze się stało, bo gdybym nie miał zawczasu biletów, pewnie znowu nie zebrałbym się do wyjazdu przez życiowy cyrk. A tak bardzo przyjemnie spędziłem dwa dni na kręceniu się po evencie z kumplem i redakcyjną ekipą, przy okazji poznałem też wielu nowych fajnych ludzi!

Łódź taka klimatyczna – warto przy okazji ją pozwiedzać!

Gdy zastanawiałem się, od czego zacząć relację z imprezy, pierwsze co przychodziło mi na myśl, to panele, a tych na przestrzeni dwóch dni było bardzo dużo. CD-Action nigdy nie było mi specjalnie bliskie, ponieważ pierwszego PC miałem późno i niespecjalnie wkręciłem się w niego pod kątem grania. Moim domyślnym sprzętem do giereczek był PSX wujka, więc czytałem prasę grową związaną z nim. Edycja EXPO w 2026 roku była powiązana z 30-leciem istnienia największego polskiego magazynu z branży elektronicznej rozgrywki i wiele atrakcji związanej z panelami była pod to podpięta. Przede wszystkim odbywały się na głównej scenie, która została ustawiona w rogu dużej hali. Nagłośnienie było bardzo dobre (dopóki nie walnęła u ucho techniawa, gdy siedziało się zbyt blisko) i harmider nawet pierwszego, dość obleganego dnia nie przeszkadzał w słuchaniu wypowiedzi mówiących. Trochę niefortunnie zostało wybrane miejsce do turnieju Tekkena, ponieważ pani z mikrofonem potrafiła zbyt się przebić (czasem widać było nawet reakcję panelistów). Drugim minusem była ilość miejsc siedzących i stojących, a przynajmniej pierwszego dnia. Oprócz sceny głównej spotkania z różnymi osobami związanymi z gamedevem i popkulturą odbywały się w czterech salkach. Na panelach, na których byłem, nie było problemu z ilością miejsc, dźwiękowo też było porządnie, niestety łódzka hala EXPO poskąpiła na klimie, tudzież ogólnie jest tam słaba wentylacja, i w sobotę było duszno.

Ekipa Fornixa Games, mimo obłożenia pracą organizatorską, kipiała humorem!

Tematyka paneli była ciekawa i różnorodna. Scenę główną odwiedziłem tylko raz, ponieważ zdominowały ją spotkania związane z CD-Action. Za to chętnie posłuchałem w tym miejscu o Tomb Raiderze, o którym mówili dwaj twórcy z Flying Wild Hog pracujący na remakiem. Niestety nie załapałem się na odbywające się wcześniej i trochę nakładające się na siebie rozmowy o pudełkowej dystrybucji oraz testowaniu bijatyk. Za to ciekawie zapowiadał się panel z Phobia Games Studios pt. „Carrion: festiwal autyzmu i ADHD”. Liczyłem na to, że twórcy opowiedzą o tym, jak te zaburzenia wpłynęły bezpośrednio na produkcję gry i jej elementy. Niestety przez jakieś pół godziny w duchocie słuchałem bardziej o diagnozach i borykaniu się z następstwami tych dwóch „dysfunkcji” w życiu codziennym. W sobotę odwiedziłem za to jeszcze jeden panel – „Designowanie indie vs AAA”. Pytania zadawał w nim Bartek „Pan Nindyk” Wanot, a odpowiadał Filip Szeląg, który wcześniej mówił o Tomb Raiderze. Rozmowa była ciekawa, ponieważ Filip jasno wskazał różnice między pracą w małym zespole, a w wielkim studiu. Paneliści mieli dodatkowo ciekawą dynamikę w rozmowie, ponieważ Pan Nindyk wykazywał ewidentną stronniczość względem indyków (specjalizacja zobowiązuje), ale Filip odpowiadał z bardziej przyziemnym spojrzeniem pod realia, których doświadczył, pracując w obu typach studiów. Niedziela również obfitowała z panele, choć mnie zainteresowały trzy. Wszystkie odbywały się późniejszym popołudniem i niestety nakładki i zmęczenie wygrało, więc byłem tylko na jednym. Pierwszy ominięty miał być o muzyce metalowej w grach, a drugi o pierwszych krokach w projektowaniu własnej gry – na kartce, ha! Panel, który odwiedziłem, miał nazwę „Lokalizacja kulturowa, nie językowa!”. Główny wodzirej tego EXPO, Mateusz Witczak, gdzieś zaginął, więc została publiczność z Asią Mleczak z firmy Mana Translation. I w sumie wyszło to spotkaniu na dobre, ponieważ panel przerodził się w rozmowę między słuchaczami, a Asią poprzez zadawanie jej pytań i każdy chętny mógł dowiedzieć się czegoś, co go konkretnie interesowało. Ja pytałem o używanie automatycznych tłumaczeń i eliminację jej błędów, bo co rusz trafiam na resztki użycia tej techniki nie tylko w napisach na streamingach, ale też grach… Tak więc CD-Action EXPO pod kątem informacji, których można by się chcieć dowiedzieć, obfitowało w wiele fajnych rzeczy i warto się nimi zainteresować, przy przyszłych edycjach. Dobrze łączy się to z duchem magazynu!

Nie tylko XBOX przyciągał ludzi, ale growe prowadzenie wózka widłowego też,
tylko spójrzcie, jaki ten gracz jest zadowolony!

Drugą ważną rzeczą dla mnie na tym wydarzeniu były giereczki jako takie, bo jakże by inaczej. O ile stanowiska dużych wystawców, jak Nintendo, XBOX i nawet Bandai Namco (szok, że było!) były bardzo widoczne, tak niestety Indie Mania Show trochę się gubiła pomiędzy nimi, a masą stoisk ze sklepikami, sprzętami itp. Z tego co się dowiedziałem, organizatorzy ze strony CD-A stwierdzili, że lepiej będzie trochę porozbijać twórców niezależnych po całej głównej hali, przez co miałem mały problem ze znalezieniem części z nich. O ile rozumiem ideę, czyli podczas kręcenia się po miejscu co jakiś czas trafi się na gry do sprawdzenia, to mam nieodparte wrażenie, że konkretniejsza strefa z banerem „Indie Mania Show” byłaby lepszym rozwiązaniem dla widoczności tej części wydarzenia. Wciąż, widać było, że twórcy niezależni właściwie cały czas mieli u siebie osoby zainteresowane sprawdzeniem ich produkcji. Wszyscy byli bardzo otwarci na rozmowy przede wszystkim o swoich grach, ale też zdarzyło mi się porozmawiać chociażby o nowych odsłonach filmowego „Mortal Kombat”. Zabawnie było, gdy jeden z odwiedzających po usłyszeniu „Johnny Cage” od razu przyłączył się do naszej pogadanki. Z kolei po południu w niedzielę, już dość zmęczony, przystanąłem przy facecie, który grał w jakąś grę 2D na stoisku XBOX-a. Zapytałem, co to, powiedział, że w Reanimal, i tak sobie postaliśmy, pograliśmy na zmianę i pogadaliśmy o tym, co się tam dzieje, a działo się niewiele, hehe. W pierwszych dwóch sekcjach tylko się ucieka i czasem trzeba tylko nacisnąć przycisk skoku, ale muszę przyznać, że w trybie zmęczenia nawet to działało, a wypieprzenie się nagle o zwalone drzewo rozbawiło, że trzeba było nagle wykonać jakąś akcję. W sumie też zaciekawiło mnie, co dzieje się tam później, więc może kiedyś jeszcze zagram w tę grę. Najobszerniej rozstawił się polski dystrybutor Nintendo. Trzeba przyznać, że Conquest robi świetną robotę z promocją Dużego N w Polsce i obecność na tym CD-A EXPO jest na to świetnym dowodem. Co prawda część telewizorów była niedostrojona i obraz niektórych gier mógł wyglądać lepiej (Indiana Jones na pewno według Maniaka), a selekcja gier do przetestowania była bardzo duża. Przy okazji spojrzenia, jak Pragmata prezentuje się w trybie zadokowanym, miałem po raz pierwszy okazję wziąć do rąk nowego Pro Controllera – efekt jest taki, że tylko się upewniłem, że go nie kupię, bo mam już lepiej siedzące w moich dłoniach pady (ten jest mniejszy niż poprzednia wersja). Gry można było też testować w opcji ruchowej oraz handheldowej.

Po lewej panel o Tomb Raider. Po prawej stoły z mahjongiem. Na piętrze odbywały się też sesje RPG.

Skoro mowa o testowanych grach, warto też poświęcić osobny akapit naszym rodzimym, małym twórcom. Rozstrzał gatunkowy był spory – od bijatyki 2D nawiązującej do Soul Calibura, poprzez horror na statku w 3D aż po pierdzącą świnkę, która musi uratować pobratymców porwanych przez UFO. Część gier była już wydana, więc można było sprawdzić pełny tytuł, a część jest w trakcie produkcji i twórcy zbierali opinie w celu dopieszczenia swoich tworów. Z gotowych już tytułów pograłem trochę we wspomnianą świnkę z tytułem Fartmania studia My Next Game. Prosta gra opiera się na wypierdywaniu się w górę i mimo że jest głównie przeznaczona dla dzieci, nie jest taka prosta. To samo studio pokazało też Hanka – to druga pozycja z tym bohaterem, który potrafi manipulować czasem i oferuje zabawę łamigłówkową. Widać, że twórcy mają ciekawy pomysł na tę postać i celują w mroczniejszy, komiksowy klimat. Ciekawe, jak się rozwinie.

Damska wersja Sub-Zero w wykonaniu Keike_Cos.

Na stoisku Kasur Games na Switchu zagrałem w BattleTanks – Animal Wars. To była dziwna gierka, ponieważ sterujemy czołgiem i możemy swobodnie przechodzić między dwoma widokami – FPS-owym oraz top down ze sterowaniem twin stickowym. Sama rozgrywka, w tym i celowanie na gałkach Joy-Conów, była dopieszczona, ale śmiesznie było prowadzić czołg, który porusza się bardziej jak człowiek. Zabawnie kontrastowało to z Pragmatą, w której człowiekiem steruje się trochę jak czołgiem przez jego ociężałość. W każdym razie jest to zabawny, całkiem wciągający indyk.

W przypadku tytułów, nad którymi trwają prace, byłem zainteresowany propozycjami Fornixa Games, a konkretnie ich grami narracyjnymi. Niestety nie udało im się przygotować wersji pokazowych, ale przyjrzałem się większej grze, nad którą pracują, czyli God Machines. Tytuł będzie łączył grę taktyczną trochę w stylu Darkest Dungeon ze strategicznym zdobywaniem terenów i ich obroną. Zostaną tam dorzucone elementy roguelightowe oraz gore przy walkach. Nie jest to moja broszka gatunkowa, ale może wyjść ciekawa pozycja. Za to czekam na ich Stow Away oraz Mirror of Consience.

Wraz z kumplem, który przyjechał ze mną w sobotę, potłukliśmy się trochę w Starkheim Tournament od Project MOX. Gra jest obecnie dostępna we wczesnym dostępie, a na stoisku można było wybierać spośród czterech postaci. Tytuł ma vibe bijatyki z Commodore C64 czy Amigi, w znacznej mierze przez grafikę. Postaciom zdecydowanie brakuje balansu, ale przy prostym sterowaniu i późniejszym dopieszczeniu może być fajną pozycją. Niestety nie udało nam się przekazać naszej opinii, bo twórca akurat gdzieś uciekł, zanim skończyliśmy grać.

W niedzielę przysiadłem jeszcze do The Declassifier, nad którym pracuje Troubadour Collective z Bydgoszczy. Nie pograłem jakoś konkretnie, ponieważ dostępna była tylko opcja sterowania na klawie i myszy, a tak gram tylko w FPS-y. Gra rozgrywką ewidentnie nawiązuje do Hotline Miami, ale rodzimi twórcy planują bardziej rozbudować koncept przez głębszą fabułę i system rozwoju postaci. Obecna wersja miała jednak pewne braki – przede wszystkim na takich pokazach tytuł nie powinien zaczynać się od tutoriala z początku gry, gdzie nic się nie dzieje i czyta się dialogi. Powinna być pokazana akcja – i to nie tylko moje spostrzeżenie, reszta ekipy zauważyła podobny trend przy innych grach, więc jeśli czytają to twórcy, sugerujemy lepsze przemyślenie pokazowej wersji pod kątem prezentacji gameplayu. Wciąż, trzymam kciuki za ten projekt, bo widać, że chłopaki chcą stworzyć porządną grę akcji.

Pamiętacie Elasto Manię? Rescue Heli RH407 też wymaga konkretnego manewrowania.
Nie ma weryfikacji na Decku, ale działa na nim świetnie!

Dostępnych do sprawdzenia gier było znacznie więcej i teoretycznie miałem trochę czasu w niedzielę, żeby przyjrzeć się jeszcze kilku, ale muszę przyznać, że po dwóch dniach na takiej imprezie byłem już mocno przebodźcowany wszystkim, co mnie otaczało. Bardzo dużo rozmów ze swoją ekipą, twórcami gier, sprzedawcami i pozostałymi zwiedzającymi sprawiło, że w drugiej połowie drugiego dnia byłem już dość styrany (nie wspominając o masie łażenia w sobotę przed i po EXPO). A to mi przypomniało, że jeszcze w sobotę widziałem bardzo zmęczonego Maria (starszy facet przebrany za hydraulika), który kimał otoczony masą figurek na stoisku, które prowadził. Skoro o przebraniach mowa, na wydarzeniu pojawiła się też mocna reprezentacja polskich cosplayerów i śmiało mogę powiedzieć, że jakość ich strojów była bardzo wysoka! W sobotę trochę się gubili w tłumie, ale w niedzielę, która nie była tak oblegana, można było lepiej przyjrzeć się ich kunsztowi. W przypadku stoisk z merchem, grami, a także całkiem sporą ilością rękodzieła w przeróżnych klimatach, od gotyckiego po wikingów, również było mocno interesująco dla zaciekawionych takimi fantami. Gdybym nie był spłukany, na pewno kupiłbym przynajmniej DVD z „Afro Samurajem” ze względów sentymentalnych (robiłem fansuby).

CD-Action EXPO na 30-lecie magazynu oraz Indie Mania Show w 2026 roku pokazały się jako naprawdę solidna impreza celebrująca gry i ogólną kulturę (od książek po figurki). Masa przeróżnych wystawców, pokazów gier i paneli spokojnie dostarczyła mi zajęcia na dwa dni. Gdybym pojechał sam, pewnie inaczej rozłożyłbym sobie czas, ale kręcenie się po wydarzeniu z trzyosobową ekipą (co rusz się rozchodziliśmy, gubiliśmy kogoś i randomowo znowu spotkaliśmy się) sprawiła, że było jeszcze ciekawiej. Jeżeli zastanawialiście się, czy warto wpaść na ten event przy kolejnej edycji, to śmiało mogę powiedzieć, że warto to zrobić! Nawet jeden dzień dostarczy sporo wrażeń. Jeśli wolicie spokojniejsze zwiedzanie, sugeruję drugi dzień z mniejszym obłożeniem ludzi. Jeśli lubicie gęstszy klimat, dzień pierwszy jest wskazany – choć tu znowu muszę wskazać, że hala EXPO powinna zadbać o lepszą wentylację, nawet głównej hali. Bilety na tę edycję były całkiem tanie, zarówno na jeden, jak i na dwa dni, więc jest to dodatkowy plus, szczególnie przy tak wysokim poziomie organizacji. I ogromną zaletą była masa fajnych ludzi z pasją, począwszy od organizatorów, poprzez wystawców aż po samych odwiedzających – pełna kultura ze wszystkich stron i radość ze wspólnej pasji!

Serdecznie dziękujemy Fornixa Games
za zaproszenie na imprezę!