Mortal Kombat – przemyślenia po dwóch częściach filmowego rebootu

Mortal Kombat II (2026)

Pięć lat przyszło nam czekać na pojawienie się kontynuacji. Tak szczerze, to nawet nie odczułem, że minęło tyle czasu… Natomiast plecy Liu Kanga mocno się rozrosły, choć w przedziale czasowym filmu jako takiego minęły raptem trzy miesiące. Jedynka kończy się na tym, że Cole rusza do Hollywood zrekrutować Johnny’ego Cage’a do walki o ziemski wymiar. Faktem jest, że byłem zmęczony po całym dniu pobytu na CD-A EXPO, ale kompletnie nie zapamiętałem, żeby brał w tym udział. Odpaliłem więc właśnie trailer dwójki, bo może będzie tam przypominajka i była – Raiden i Sonya przybyli po aktora i to znaczniej bliżej początku turnieju niż by to miało sens pod poprzednie wydarzenia, bo przecież jeszcze chłop musi odkryć swoją moc, co potrafi trwać! Drugim ważnym wątkiem konkretnej postaci w Mortal Kombat II jest Kitana i to od jej historii zaczyna się film. Zobaczymy, jak jej ojciec przegrywa walkę z Shao Kahnem, co prowadzi do zniewolenia dziewczynki i jej matki, Sindel. Podobnie jak w późniejszych grach Kitana staje się postacią, która walczy po stronie dobra przeciwko przybranemu ojcu. A cała reszta fabuły? Cóż, mocno skupia się na turnieju i knowaniach różnych frakcji, ale w drugiej połowie staje się coraz słabsza przez rzucanie walki za walką aż do walki wszystkich z wszystkimi… Spokojnie mogę stwierdzić, że historia jest zauważalnie gorzej rozpisana niż w pierwszej części nowego filmowego cyklu i w dużej mierze ma na to wpływ zbyt dużo postaci i zbyt mało czasu ekranowego na to wszystko.

Problemów jest kilka. Pierwszym z nich znów jest casting i budowanie postaci. Na pierwszy rzut idą Kitana (Adeline Rudolph) i Jade (Tati Gabrielle). Twórcy chyba za punkt honoru postawili sobie, że żadna postać (poza kilkoma złolami) nie może być po prostu poważna, więc wszystkim są wtrącane jakieś humorystyczne czy luźniejsze wstawki. W przypadku księżniczki i jej powierniczki to po prostu nie działa, szczególnie Jade razi swoją pyszałkowatą osobowością. Do roli Shao Khana został wybrany kulturysta Martyn Ford, który miał już kilka mniejszych ról w filmach. Pod kątem masywności świetnie pasuje, ale głos jest za mało złowieszczy, za mało głęboki, przez co trochę nie do końca wychodzi odwzorowanie groźności potężnego władcy. Dość komicznie wypada Quan Chi, właściwie się nie odzywa i wygląda jak ledwo ruszający się starzec. Właśnie sprawdziłem, kto go gra i tu zdziwko – zdecydowanie młodszy aktor niż wygląd maga wskazuje. Totalną porażką za to okazał się Baraka – wprowadzenie miał dobre, pomijając słaby ruch szczęk, ale po walce z Johnnym został natychmiast przerobiony w postać komediową i efekt tego jest wręcz żałosny… Reszta obsady właściwie dubluje się z jedynką, bo skoro pojawił się szary nekromanta, dało to scenarzystom opcję wskrzeszenia kilku postaci do walki po stronie pozaświata.

Na koniec zostawiłem gwiazdę filmową, dosłownie i w przenośni, czyli Johnny’ego Cage’a także znanego jako Karl Urban. Karl ma specyficzne role – świetnie sprawdza się jako dowódca i generalnie twardziel. W przypadku Mortal Kobat II musiał być jednak ponad to, ponieważ grana przez niego postać ma w sobie sporo humoru. Dodatkowo pojawia się mocny dysonans osobowości między aktorem, którego gra, i postacią, w którą ten aktor się wciela. W tej filmowej rzeczywistości Cage nie jest super pewnym siebie luzakiem, który potrafi komuś nakopać (choć kiedyś potrafił). Natomiast gdy wciela się w swoje filmowe alter ego wchodzi Urban, którego znamy, i tak, jest w nim też troszkę Butchera. Mimo wszystko trzeba oddać Karlowi, że poradził sobie z tą rolą – ma dobry komediowy timing i widać, że jego zasięg jest większy niż tylko robienie złowieszczych min przy sianiu zamętu, co cieszy. Mimo to podczas oglądania go w roli Cage’a pojawia się wrażenie, że jednak nie do końca pasuje do tej postaci i jest to efekt wieku aktora, tudzież po prostu jego twarzy. A może to przez te pięć sezonów The Boys… Jedno jest jednak pewne – na przestrzeni obu filmów jest to najlepiej napisana i przedstawiona postać z MK.

Za pośrednictwem Johnny’ego dochodzimy do drugiego problemu, którym jest zbyt dużo komediowych wstawek. W jedynce głównym punktem wyjściowym do śmiesznych momentów była Kano. Tu znów powraca i znów rzuca swoimi chamskimi tekstami. Trochę mniej wulgarny humor prezentowany przez Cage’a dobrze siedzi jako baza postaci, ale scenarzyści postanowili, że właściwie wszyscy po stronie Ziemie muszą rzucać jakieś żarciki (nawet Raiden) i w pewnym momencie robi się tego za dużo. Może gdyby z Baraki nie zrobili takiego żałosnego, głupowatego komedianta, nie musiałbym nawet o tym pisać, bo zwyczajnie nie odczułbym przesady. Niestety przesada idzie też w patetyczności części dialogów. Wyżej przy MK1 wspomniałem, że sceny były dobrze rozegrane dzięki ruchowi. W MKII z kolei twórcy wpadli na słaby pomysł robienia masy zbliżeń na twarze postaci podczas wypowiadaniu kwestii. Przypuszczam, że w sporej części mógł to być efekt próby zaoszczędzenia kasy, ponieważ teraz dużo akcji dzieje się w miejscach, które trzeba było specjalnie stworzyć na potrzeby filmu. Co więcej, przez natłok postaci w wielu przypadkach bohaterowie dostają po prostu serię zgrabnych powiedzonek. I tu najbardziej żal Jaxa…

Problem trzeci to różnej maści niedociągnięcia. Najbardziej razi zbyt wiele miejsc, w których postaci odcinają się od tła. Nie wiem, czy to lenistwo, brak budżetu, czy próby przedstawienia Mortal Kombat II jako filmu bardziej z początku lat 90. (zdecydowanie ma taki vibe, szczególnie przez te najazdy na twarz), ale w obecnych czasach wygląda to po prostu słabo. Przy walkach pojawiają się głupoty typu Kitana używająca kunaia czy innego ostrza, żeby spowolnić zeskok z niskiego budynku i inne tego typu niepotrzebne rzeczy. Ponownie też pojawia się problematyczna muzyka. Tym razem jednak twórcy zmniejszyli ilość podkładu w typie filmowym, a gdy przychodzi do pojedynków, wchodzi konkretniejsza i czystsza techniawa, która o wiele lepiej siada niż w jedynce. Wciąż więc muzycznie nie jest najlepiej, ale przynajmniej jest postęp na plus.

Ponownie jednak dużym plusem, a w tej części nawet większym, są walki jako takie oraz część wizualna (pomijając te bluescreeny). Coś mi się obiło, że po poprzednim filmie MK fani dali głośno znać, że chcą widzieć więcej mordobicia i to zdecydowanie zostało dostarczone. Pojedynki są bardziej efekciarskie, a ich zakończenia częściej jeszcze bardziej brutalne. I tak, dokładnie tego chcemy w takim filmie i to dostajemy. Jest tu sporo znanych ruchów, nawet niektóre fatality są odwzorowane (a nawet jego brak) oraz klasyczne areny walki. To wszystko cieszy michę!

Podsumowując, Mortal Kombat II jest sprawnym sequelem. Naprawia kilka niedociągnięć z pierwszej części głównie dzięki masie fanserwisu. Niestety pewne problemy pozostały, jak średni casting, ale doszył też nowe, jak  niedociągnięcia wizualne oraz zbytnie skupienie twórców na próbie władowania do filmu dużej ilości zabawnych scen.

Przemyślenia po obu seansach

Trochę pomarudziłem na różne elementy obu części filmowego rebootu Mortal Kombat, ale uznaję go za całkiem udany. Nie jest łatwo zrobić adaptację gry, a już szczególnie takiej, w której głównym motywem jest lanie się po mordach. Mimo wszystko, gdy oglądamy film, chcemy choćby w miarę sensownego ciągu wydarzeń, a do tego masy smaczków, które widzieliśmy w grze. Balans ten nie jest łatwy do osiągnięcia i każda z tych dwóch produkcji pokazuje inne podejście do tego problemu. Jedynka służyła za nowe wprowadzenie, a twórcy próbowali w niej skupić na przedstawieniu postaci i pokazaniu historii w bardziej filmowej formie. I pod tym kątem jest to lepszy film niż jego kontynuacja. Natomiast dwójka poprzez próbę oddania bardziej growego motywu kuleje fabularnie i w prezentacji postaci, za to jest więcej walk i smaczków, które fani chcieli. Ostatecznie na obu bawiłem się wystarczająco dobrze, by być jako tako zainteresowanym trzecią częścią, do której twórcy zostawili sobie szeroko otwartą bramę na końcu sequela. Wstępny punkt wyjściowy do trójki mało mnie przekonuje (głównie wskrzeszenie poległych kolegów), ale ciekawi mnie, czy w końcu twórcom uda się odpowiednio zbalansować historię z bazą Mortal Kombat. Ale filmowe trójki tak rzadko są udane, że lepiej mieć zerowe oczekiwania. Obie części zarobiły przynajmniej 40 milinów dolców ponad budżet, więc szanse na powstanie nowego filmu są spore, szczególnie że dwójka została lepiej odebrana (co też potwierdziło kilka rozmów na CD-A EXPO). Cóż, zobaczymy, pewnie znowu za pięć lat…

I na koniec zostawię Was z tym moim przemyśleniem – nowe filmy MK, z wszystkimi ich wadami fabularnymi i castingowymi, wciąż wypadają o wiele lepiej niż to, co twórcy gry zaprezentowali w reboocie Mortal Kombat 1 z 2023 roku…

Możesz również polubić…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *