Cowboy Bebop: Vicious od Tamashii
Recenzję figurki Spike’a zakończyłem tekstem, że lecę z serią. Niedługo po tym przyszedł Vicious, więc mogę Wam przedstawić drugą figurkową osobę z obsady „Cowboy Bebop”.
Recenzję figurki Spike’a zakończyłem tekstem, że lecę z serią. Niedługo po tym przyszedł Vicious, więc mogę Wam przedstawić drugą figurkową osobę z obsady „Cowboy Bebop”.
Mam takie przekonanie, choć nie jestem pewny, na ile z praktyki, a na ile z powszechnej opinii, że kontynuacje większości gier logicznych to tylko pociągnięcie dalej tego samego pomysłu bez żadnych znaczących zmian.
Właściciele powinni pilnować swoje psy, bo psiaki lubią wpakować się w jakieś g…, znaczy, w jakąś kabałę.
FoxyLand nie było dobrą platformówką, o czym już napisałem. Z tego też powodu z dużą rezerwą podszedłem do dwójki.
Na koniec roku 2019 trafiło mi się kilka gier, które szybko mnie odrzuciły albo coś w nich spowodowało, że w końcu straciłem cierpliwości. Yooka-Laylee jest jedną z tych produkcji.
Analogi na joy-conach są całkiem spoko jak na takie padziki, ale gorzej już z ich wytrzymałością. Problem driftu znają chyba wszyscy, mam tylko nadzieję, że nie wszyscy doświadczyliście tego na sobie. Dość szybko ściera...
Skoro ta sama firma wydała obie gry, sparafrazuję wstęp Arsta do Mary Skelter 2: „Neptune! Co oni Ci zrobili!”.
Not a Hero miał pojawić się na Vicie i czekałem na niego. Niestety port został anulowany, ale Switch poratował przenośność tytułu.
Podczas arkadowego wieczoru drugą testowaną pozycją była polska produkcja pod tytułem Die for Valhalla!. Gdy ją odpaliliśmy, zaskoczyła nas konceptem.
Najnowsze komentarze