Gry Roku 2025

Fryta

Kiedyś to było… Tłuste lata branży gamingowej z comiesięczną premierą jakiegoś hitu mamy już za sobą, ale taki stan rzeczy ma też swoje plusy. Z jednej strony pozwala to pomalutku odgruzowywać kupkę wstydu, z drugiej zaś daje więcej czasu na obcowanie z nowościami – i tak właśnie minął mi ubiegły rok z konsolą w dłoni. A żeby moje wspominki pasowały do formy podsumowania, w tym roku całość spinam do 5 wykoncypowanych przeze mnie kategorii.

ZAWÓD ROKU: Nintendo

Rok 2025 nie przyniósł mi jednoznacznego zawodu, ale też zdecydowanie zbyt dużą ilość premier zakwalifikować muszę do kategorii zgodnej ze stosowaną w naszym portalu oceną „Trudno powiedzieć”. Zremasterowane Gearsy? Fajnie, ale tak naprawdę w tej reedycji nowości to jest jak na lekarstwo. Najlepszy Broken Sword wreszcie na Switchu? Też fajnie, ale 30-letni tytuł za sporo ponad stówkę dla wielu jawi się jako nieśmieszny żart. Kolejne przykłady można powielać i równie skutecznie obnażać z mniej lub bardziej poważnego powodu, dlatego też tytuł wątpliwy tytuł tegorocznej klapy przyznaję nie konkretnemu tytułowi, a firmie: Nintendo. Czy miałem duże oczekiwania wobec najnowszego Switcha? Nie, nawet nie planowałem jego zakupu na premierę. Ale gdy już kupiłem go po czasie to bardzo szybko okazało się, że szału na tym sprzęcie to póki co nie ma. Owszem, fajnie będzie ograć zaległości w lepszych warunkach, ale od konsoli za taką cenę oczekiwałbym chociaż jakiegoś platformowego Mario na starcie. Mario Kart World jest fajne, ale… jakoś mnie nie porwało. Dobrze chociaż, że w sukurs hydraulikowi przyszli Kirby z Donkey Kongiem…

NIESPODZIANKA ROKU: RoadCraft

W życiu nie spodziewałbym się, że cos takiego jak budowa dróg może być satysfakcjonująca! Mimo potężnej miłości do samochodów, zdecydowanie stronię od zawsze od serii MudRunner. W przypadku RoadCraft, wieczorna sesja za sterami maszyn budowlanych była wręcz idealnym rozwiązaniem na leniwe, relaksujące zakończenie dnia. Prawie niczym nieograniczona wolność w działaniu, dopracowany kod i rozbudowany świat przykuł mnie do tego tytułu na blisko 100 godzin, a mnie niezwykle rzadko zdarza się wciągnąć w jakąkolwiek grę aż na tyle.

INDYK ROKU: Guns of Fury

Metroidvania w klimacie kultowej serii Metal Slug, która wciągnęła mnie bez reszty jeszcze przed wakacjami. Niezwykle dopracowany kod, ciesząca oko oprawa graficzna i świetnie wpisującą się w klimat muzyka z jednej strony, a z drugiej mnóstwo akcji i wysoką regrywalność – Guns of Fury to prawdziwa perełka. O wielkości tej pozycji świadczy najlepiej fakt, że jest to tytuł, który ukończyłem ponownie. A takich gier jest naprawdę niewiele i do ich pełnego wyliczenia raczej wystarczy mi palców u obu rąk…

GRA ROKU – SWITCH: Kirby and the Forgotten Land – Nintendo Switch 2 Edition + Star-Crossed World

Mario Kart World mnie nie wciągnęło tak jak ósemka, a Donkey Kong wciąż czeka na swoja kolej na półce… Pozostaje więc różowy łakomczuch, ale zaznaczyć tutaj trzeba, że nie miałem kontaktu z pierwowzorem. Wydawać by się mogło, że Kirby po przejściu w trójwymiar raczej nie ma szans nas oczarować i takie też wrażenie można odnieść w mocno początkowej fazie gry. Potem jest o wiele, wiele lepiej – przede wszystkim jest co robić i to bez względu na to czy do tego typu platformerów podchodzimy rekreacyjnie, czy też jak nawiedzony odkrywca liżący każdą ścianę w poszukiwaniu kolejnych sekrecików. Pełne ręce roboty zapewni nam również świetny pakiet dodatkowych leveli, który także miło zawodzi – na pierwszy rzut oka jawi się jako gruby recykling, ale w rzeczywistości okazuje się świeżym i bardzo przyjemnym doświadczeniem.

GRA ROKU – POZOSTAŁE PLATFORMY: Clair Obscur: Expedition 33

Tytuł najlepszej gry daję w tym przypadku troszkę na krechę, bo na liczniku w Clair Obscur: Expedition 33 mam ledwie kilkanaście godzin. Wiem już jednak na pewno, że nie tylko dobrnę przyjemnie do końca, ale też będę chciał zwiedzić tak dużo zakamarków świata przedstawionego na tyle, na ile pozwolą mi możliwości czasowe. Już samo połączenie ciemnego fantasy z belle epoque brzmi fantastycznie, a jeśli dodatkowo zestawimy to z bardzo wyraźnym wzorowaniem się na pozycjach z serii Final Fantasy to nie ma się co dziwić, że byłem kupiony już po pierwszym kwadransie. Do tego dodajmy przykuwające oko wizualia, świetne udźwiękowienie, uczciwy i rozbudowany (i nieprzekombinowany!) system walki, a także doskonałą fabułę z mnóstwem smaczków. Mocniej uzewnętrznię się przy okazji recenzji, ale to co już przeżyłem pozwala mi bez wyrzutów sumienia skierować nagrodę w stronę niesamowitego dzieła Sandfall Interactive!