Gry Roku 2025
Maniak
Stało się – Nintendo w minionym roku po serii plotek, wycieków i postępującego zniecierpliwienia w końcu wrzuciło na rynek Nintendo Switch 2. I po pierwszych sześciu miesiącach zdecydowanie stałem się już fanem nowego handhelda. Konsola naprawia większość bolączek pierwszego Switcha: wszystko na poziomie systemu operacyjnego działa szybciej i sprawniej, pierwsze porty gier 3rd Party pokroju Cyberpunk 2077 czy Star Wars Outlaws dowiodły, że w podzespołach Switcha 2 kryje się spory potencjał, a gry działające w trybie TV są w stanie bronić się wizualnie przy znacznie potężniejszych konsolach konkurencji. Oczywiście nie wszystko zadziałało tak jak powinno – proces usprawniania graficznie starszych gier mógłby być nieco szybszy i bardziej regularny, a gorąco przeze mnie wyczekiwany Metroid Prime 4: Beyond okazał się być „tylko” dobry, ale z zakupu nowej konsoli w dniu premiery zdecydowanie jestem zadowolony.
Szkoda jedynie, że w minionym roku nie miałem aż tyle wolnego czasu, aby poświęcić uwagę każdej grze, która mnie zainteresowała. Hyrule Warriors: Age of Imprisonment oraz Kirby Air Riders nadal leżą u mnie rozkopane, remake Trails in the Sky czeka na dokończenie, gdzieś tam w pamięci konsoli na swoją kolej czekają obiecujące mniejsze gry pokroju Animal Well, Absolum czy Thank Goodness You’re Here!.
Rok 2026 natomiast raczej nie pozwoli mi na spokojne odkopanie się z zaległości, bowiem na horyzoncie już majaczą porty Final Fantasy VII Remake i Elden Ring, w lutym otrzymamy Resident Evil Requiem, a prawdopodobnie szybciej niż później będę musiał rzucić wszystko, aby zagrać w będące moim oczkiem w głowie Fire Emblem, tym razem z podtytułem Fortune’s Weave. No i gdzieś tam jeszcze na horyzoncie majaczy The Duskbloods od From Software.
W tym roku zdecydowanie będzie w co grać, ale na razie skupmy się na grach, które zrobiły na mnie największe wrażenie w roku 2025,
5. The Hundred Line -Last Defense Academy-
Moją listę otwiera prawdopodobnie najbardziej pozytywne zaskoczenie tego roku. Do tej pory nie byłem zbyt dobrze zaznajomiony z grami Kazutakiego Kodaki – lata temu grałem kilka godzin w pierwszą Danganronpę jeszcze na Vicie i na tym moja przygoda z grami tego twórcy się zatrzymała. The Hundred Line zachęciło mnie do siebie obiecującym opisem fabuły, strategicznym gameplayem i obietnicą aż stu różnych zakończeń uzależnionych od naszych wyborów. Jakość dialogów, bardzo ekscytująca w śledzeniu intryga i świetna muzyka cały czas pchały mnie do przodu, a po kilkudziesięciu godzinach nadal brnę dalej, aby poznać wszystkie możliwe zakończenia historii ostatnich obrońców ziemi.
Nowa gra zespołu odpowiedzialnego za Super Mario Odyssey oczywiście musiała znaleźć się na mojej liście. Powrót Małpiszona to jedna z najlepszych platformówek ostatnich lat. Sterowanie jest tak intuicyjne i pełne ukrytych ruchów jak w ostatniej trójwymiarowej przygodzie Mario, imponujący system niszczenia mapy z każdym kolejnym poziomem imponuje coraz bardziej, a stworzona przez Japończyków gra jest wspaniałym hołdem dla całej wieloletniej historii serii – nawet dla gier Rare pomimo obaw związanych ze zmianą designu Donkey Konga. Bananza to, póki co, najlepsza gra ekskluzywna dla Switcha 2 i świetny argument dla zakupu nowej zabawki.
3. Xenoblade Chronicles X: Definitive Edition
Pomimo już ponad 10 lat na karku, Xenoblade Chronicles X wciąż imponuje swoją skalą. W pełni otwarty obcy świat wypełniony czynnościami w każdym jego zakamarku sprawił, że, przemierzając planetę Mira, poczucie nieskrępowanej wolności dorównywało moim pierwszym wrażeniom po odpaleniu Breath of the Wild w 2018 roku (szczególnie po tym, gdy w końcu odblokowałem mojego pierwszego Skella). Do tego dodajmy niezwykle satysfakcjonujący i pełny głębi system walki – być może i najlepszy w całej serii, niezły wątek główny, fantastycznie napisane questy poboczne, muzykę Hiroyukiego Sawano, masę usprawnień interfejsu i otrzymujemy tytuł, który pomimo korzeni zapuszczonych jeszcze na WiiU, jest świetnym pożegnaniem poprzedniej konsoli Nintendo. Nawet pomimo lekko zawodzącego nowego epilogu.
Po latach niepewności i spamowania przez fanów czatu podczas każdego Directa, w 2025 roku Team Cherry w końcu dostarczyło sequel wydanego w 2017 roku Hollow Knighta. Silksong okazał się być prawdziwy i dokładnie tak olbrzymi oraz trudny, jak wszyscy oczekiwali. Wędrówka Hornet przez spustoszone królestwo Pharloom wiąże się z ciągłym napięciem – zagrożenie czai się w każdym kącie, a gra nie boi się nagle zrzucić gracza z głównej ścieżki, pozwolić mu się zgubić i zmusić do poszukiwania drogi naprzód. Prawie nie poczułem kilkudziesięciu godzin spędzonych przy Silksongu i już nie mogę się doczekać powrotu do tego świata przy okazji pierwszego rozszerzenia pt. Sea of Sorrow. Silksong był bliski zajęcia pierwszego miejsca w moim rankingu, ale trochę nieoczekiwanie zwycięzcą okazał się być ktoś inny…
1. Hades II
No proszę, pierwszy raz znalazłem się w sytuacji, w której moja gra dopiero co minionego roku jest sequelem do gry nagrodzonej przeze mnie tym tytułem lata wcześniej. Stoi jednak za tym dobry powód, bowiem Supergiant Games udało się jakimś cudem jeszcze bardziej udoskonalić formułę, którą już uważałem za zrealizowaną perfekcyjnie. Hades II jest absurdalnie uzależniającym roguelitem serwującym aż dwie możliwe do wyboru ścieżki, olbrzymią ilość zabawek czekających na odblokowanie, potencjał na eksperymentowanie z różnymi połączeniami zdolności i oręża, oraz, rzecz jasna, ma świetnie napisane i dynamicznie zmieniające się dialogi. Tak, tym razem finał historii nie jest aż tak satysfakcjonujący i da się lekko wyczuć, że fabuła została zakończona nieco pospiesznie, ale to tylko mały problem, który nie jest w stanie wpłynąć na jakość mechanik, które działają tutaj tak znakomicie. Niezależnie od tego, którego handhelda posiadacie w tym momencie, Hades II to pozycja absolutnie obowiązkowa.
Najnowsze komentarze